Δεκαεπτά χρόνια αδέσποτης ζωής στη Χαλκίδα και ουδείς βρέθηκε να τον υιοθετήσει… Ο λόγος για το εμβληματικό αδέσποτο της Χαλκίδας. Ο Τάσος μπορεί να έχει πετάξει για τη γειτονιά των αγγέλων αλλά οι πολίτες στη Χαλκίδα ζητoύν να στηθεί το άγαλμα του! Κάπου εδώ παρεμβαίνει το halkida.tv να ξεγυμνώσει τη μετά θάνατον ευαισθησία. «Το ότι κανείς δεν ασχολείται μαζί σου αν δεν είσαι πλούσιος, όμορφος ή… νεκρός, ισχύει ως και για τα σκυλιά» αναγράφεται σχετικά!
Η άποψη που διατυπώθηκε του halkida.tv:
Ζητανε απο το Δημο Χαλκιδας ο Τασος να παραμείνει στο μερος που αγαπουσε 17 χρονια. Τι λετε? Το halkida.tv λέει ΝΑΙ σε άγαλμα για τον Τάσο και ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ: Ένα άγαλμα κουμπαράς, με επισκέπτες και ντόπιους να αφήνουν για καλή τύχη χρήματα υπέρ των αδέσποτων του Δήμου.
Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να γίνει άγαλμα στον Τάσο
Τελικά, το ότι κανείς δεν ασχολείται μαζί σου αν δεν είσαι πλούσιος, όμορφος ή… νεκρός, ισχύει ως και για τα σκυλιά. Ο Τάσος έζησε 17 χρόνια στην παραλία της Χαλκίδας.
Κάθε μέρα έβλεπε κόσμο. Μπαινόβγαινε στο Πάνθεον, έκανε τις βόλτες του μέχρι τα δικαστήρια, περπατούσε όλη την παραλία.
Ήταν εκεί. Πάντα.
Και όμως, σε αυτά τα 17 χρόνια δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να τον πάρει σπίτι του.
Και τώρα;
Τώρα που πέθανε, ξαφνικά χιλιάδες σχόλια. Συγκίνηση. Δάκρυα στα social. Και μέσα σε λίγες ώρες, η πρόταση για άγαλμα από τον Δήμο κάνει πάταγο.
Η υποκρισία μας σε όλο της το μεγαλείο.
Γιατί πρέπει να γίνει άγαλμα; Όχι επειδή “έφυγε”. Αλλά επειδή ήταν εδώ.
Γιατί ο Τάσος ήταν κομμάτι της Χαλκίδας. Σύμβολο συνύπαρξης, καθημερινότητας, ελευθερίας.
Γιατί μας θυμίζει κάτι που μας εκθέτει: ότι περνάμε δίπλα από ψυχές για χρόνια και τις προσέχουμε μόνο όταν γίνουν ιστορία.
Το άγαλμα δεν είναι τιμή στον Τάσο.
Είναι υπενθύμιση σε εμάς.
Να μην αγαπάμε μόνο όταν είναι αργά.
Να μην συγκινούμαστε μόνο όταν δεν μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα.
Ο Τάσος δεν χρειάστηκε σπίτι για να γίνει “κάποιος”.
Χρειάζεται όμως η πόλη ένα άγαλμα για να θυμάται τι της έλειψε.
