Ο Δημήτρης Γαβαλάς με ένα άρθρο-σκαμπίλι στη Δικαιοσύνη αναδεικνύει τις συνέπειες της αθώωσης του τότε αρμοδίου αντιδημάρχου του Δήμου Σπάρτης από το Εφετείο. Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση του κολαστηρίου ψυχών στη Σπάρτη.
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΙΣΘΗΤΗ
Η πρόσφατη αθωωτική απόφαση του Εφετείου για τα γεγονότα του 2018 στα δημοτικά κυνοκομεία της Σπάρτης δεν αποτελεί απλώς μια δικαστική ετυμηγορία, αλλά μια ηχηρή υπενθύμιση της συστημικής ασυλίας. Παρά τις καταγγελίες για ζώα που αργοπέθαιναν δεμένα και υποσιτισμένα ήδη από τότε, το δικαστήριο έκρινε πως δεν υπήρχε δόλος από την πλευρά της αρμόδιας δημοτικής αρχής. Αποδεικνύει ότι η φρίκη ήταν διαρκείας. Όταν η δικαιοσύνη αθωώνει την αμέλεια του 2018, ουσιαστικά στρώνει το χαλί για τη φρίκη που αποκάλυψε η Save a Greek Stray (SGS) το 2022. Αν το 2018 είχε υπάρξει παραδειγματική τιμωρία, οι εθελοντές της SGS ίσως να μην είχαν βρεθεί τέσσερα χρόνια μετά μπροστά σε σκελετωμένα σκυλιά και «στρατόπεδα θανάτου». Η αθώωση του παρελθόντος είναι αυτή που “εξέθρεψε” το έγκλημα του μέλλοντος.
Το επικίνδυνο σινιάλο στους Δήμους της χώρας-Κακοποιήστε ελεύθερα δεν υπάρχει δόλος
Παρά την αρχική καταδίκη σε πρώτο βαθμό, το Εφετείο στις αρχές του 2026 εξέδωσε αθωωτική απόφαση για τον αρμόδιο πρώην αντιδήμαρχο. Η υπερασπιστική γραμμή, που ήθελε τη δημοτική αρχή να «προσπαθεί κάτω από δύσκολες συνθήκες» και χωρίς «δόλο», έγινε δεκτή από την έδρα. Η απόφαση αυτή δημιουργεί ένα οξύμωρο σχήμα: οι εικόνες που σόκαραν το πανελλήνιο και οδήγησαν στην κατάσχεση των ζώων δεν στάθηκαν ικανές να στοιχειοθετήσουν εγκληματική αμέλεια ή κακοποίηση σε βαθμό τιμωρίας για τους πολιτικούς υπεύθυνους. Η απόφαση αυτή στέλνει ένα επικίνδυνο σινιάλο σε κάθε Δήμο της χώρας. Ουσιαστικά, «νομιμοποιεί» την εγκατάλειψη των αδέσποτων σε παράνομες, ακατάλληλες δομές, αρκεί ο εκάστοτε αιρετός να επικαλεστεί έλλειψη πόρων ή γραφειοκρατικά κωλύματα.
Αφήνει ελεύθερους τους Δήμους να ασχημονούν εις βάρος των αδέσποτων
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: Ποιο είναι το νόημα της αυστηροποίησης του νομοθετικού πλαισίου για την προστασία των ζώων (Νόμος 4830/2021), όταν στην πράξη οι εφαρμοστικοί κανόνες καταρρέουν μπροστά στις πολιτικές ιδιότητες; Παρατηρείται μια οδυνηρή ανακολουθία. Ενώ οι εθελοντές και οι απλοί πολίτες συχνά βρίσκονται αντιμέτωποι με εξοντωτικά πρόστιμα ή αυτόφωρες διαδικασίες για τυπικές παραλείψεις, οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης φαίνεται να απολαμβάνουν μια άτυπη ασυλία. Όταν ο νόμος παραβιάζεται από εκείνους που εντέλλονται να τον εφαρμόσουν και η δικαιοσύνη αθωώνει την αποδεδειγμένη εξαθλίωση, τότε:
- Ο νόμος παύει να είναι εργαλείο προστασίας και γίνεται κενό γράμμα.
- Η ατιμωρησία γίνεται το «πράσινο φως» για τη συνέχιση της αυθαιρεσίας.
- Η ηθική δικαίωση μένει μόνο στους διασώστες, ενώ το κράτος δικαίου υποχωρεί μπροστά στις ισορροπίες της τοπικής εξουσίας.
Αθωώνονται για τις κακοποιήσεις και την αδιαφορία τους
Η υπόθεση της Σπάρτης δεν αφορούσε μόνο μερικά σκυλιά. Αφορούσε το αν η ζωή ενός πλάσματος έχει μεγαλύτερη αξία από την πολιτική επιβίωση ενός αξιωματούχου. Δυστυχώς, η απάντηση του δικαστηρίου άφησε μια πικρή γεύση σε όσους πιστεύουν ότι η δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή, αλλά όχι αναίσθητη. Και ρωτάω την Ειδική γραμματεία του υπουργείου εσωτερικών: Αυτές τις αποφάσεις θα περιμένουμε για τα Κρέστενα και την Αλεξάνδρεια Ημαθίας; Ποιο το νόημα της ύπαρξής της αν οι δήμοι όχι μόνο δεν μαθαίνουν αλλά αθωώνονται για τις κακοποιήσεις και την αδιαφορία τους; Εγώ προσωπικά σαν άνθρωπος θα είχα δηλώσει την παραίτησή μου εάν έβλεπα πως ο ρόλος μου τελικά είναι διακοσμητικός και ότι κι αν κάνω τα δικαστήρια δικαιώνουν τους τοπικούς άρχοντες.
