Ο εθελοντής και συνιδρυτής της ομάδας διάσωσης και απεγκλωβισμού αδέσποτων ζώων Alma Libre που λειτουργεί εδώ και 5 σχεδόν έτη, Αλέξης Μαντζώρος αν μη τι άλλο έχει άποψη για τη διαχείριση αδεσπότων και την καταθέτει…
Η κατάσταση με τα αδέσποτα ζώα στην Ελλάδα, σκύλους και γάτες που θα μας απασχολήσουν εν προκειμένω δεν είναι καθόλου απλό ζήτημα. Τα αδέσποτά μας έξω στους δρόμους, τα χωράφια και τις ερημιές μετριούνται πλέον σε εκατομμύρια με ένα μεγάλο μέρος τους να προέρχεται από δεσποζόμενα, δηλαδή ιδιόκτητα ζώα ιδιωτών αλλά και κυνηγών και κτηνοτρόφων τα οποία αστείρωτα όντας αναπαράγονται και αυτά ανεξέλεγκτα. H ίδια κατάσταση επικρατεί και με τις γάτες σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό μάλιστα αφού όχι μόνο είναι πολύ περισσότερες αριθμητικά, αλλά είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά «αόρατες» με το ενδιαφέρον για τη φροντίδα τους να είναι συγκριτικά πολύ μικρότερο.
Ηθικά διλήμματα και ειδικές συνθήκες στην Ελλάδα
Στην παρούσα εργασία θα μιλήσουμε για μία σειρά ηθικά ζητήματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι ελάχιστοι φιλόζωοι εθελοντές Πριν εμβαθύνουμε στην ανάλυσή μας είναι απαραίτητο να επισημανθεί πως αυτή πρέπει να γίνει και θα γίνει γίνεται συγκεκριμένα για το περιβάλλον της Ελλάδας και κατ’ επέκταση υπό το καθεστώς των ιδιαίτερων συνθηκών που επικρατούν σε αυτό. Οι ιδιαίτερες αυτές συνθήκες με λίγα λόγια είναι οι εξής:
1. Υπερβολικά μεγάλος αριθμός αδέσποτων ζώων έξω στους δρόμους, τις πλατείες, τα χωράφια, στα βουνά, παντού. Πολύ μεγαλύτερος αριθμός από αυτόν που θα μπορούσε να συντηρηθεί,
2. Υπερβολικά μικρός αριθμός φιλόζωων εθελοντών που θα μπορούσαν να ασχοληθούν με την φροντίδα των ζώων αυτών
3. Υπερβολικά μικρός αριθμός φιλόζωων που θα ήθελαν να υιοθετήσουν ένα αδέσποτο ζώο ή έστω να ανοίξουν προσωρινά το σπίτι τους για να το υιοθετήσουν.
4. Υπερβολικά εχθρικές συνθήκες στις τοπικές κοινωνίες απέναντι στα ζώα και ελάχιστες τάσεις συνεργασίας
5. Υπερβολικά μικρή πρόνοια και χρηματοδότηση από κρατικές δομές και δήμους για την διαχείριση των αδεσπότων
Μοναδική περίπτωση η Ελλάδα
Τα παραπάνω βέβαια είναι ακριβώς οι λόγοι κι αιτίες που οι φιλόζωοι εθελοντές δίνουν καθημερινά την άνιση μάχη που δίνουν προσπαθώντας αφενός μεν να πιάσουν όσο το δυνατόν περισσότερα αδέσποτα ζώα για στείρωση, αφετέρου δε για να βρουν χρήματα που θα καλύψουν το κόστος αυτό της στείρωσης, που δεν είναι και μικρό, ειδικά αν πρόκειται για σκύλους και δη μεγαλόσωμους. Πρόκειται για μία αέναη μάχη, που δεν πρόκειται να κερδηθεί από την μία μέρα στην άλλη, αντίθετα απαιτείται συνεχής προσήλωση κι αφοσίωση από τους ανθρώπους που συμμετέχουν στη μάχη αυτή. Αυτό το περιβάλλον λοιπόν, εξαιρετικά δύσκολο και γεμάτο προκλήσεις καθιστά την Ελλάδα όχι ακριβώς μοναδική περίπτωση, αφού πρόβλημα με υπερπληθυσμό αδέσποτων ζώων υπάρχει και σε άλλες χώρες, όμως σίγουρα ιδιαίτερη περίπτωση. Το περιβάλλον αυτό είναι κανονικός πόλεμος και δεν υπάρχει πιο εύσχημος τρόπος για να περιγραφτεί. Στον πόλεμο αυτό και με τις συνθήκες αυτές οι λιγοστοί φιλόζωοι εθελοντές δίνουν καθημερινά σκληρές μάχες έχοντας να αντιμετωπίσουν όλα τα παραπάνω και ταυτόχρονα συνεχή περιστατικά όπου ζώα κινδυνεύουν, πεινάνε, πρέπει να στειρωθούν, να φιλοξενηθούν, να βρεθούν υιοθεσίες ενώ την ίδια στιγμή εμφανίζονται συνεχώς καινούρια αδέσποτα. Είναι σημαντικό να γίνει ενδελεχής περιγραφή των συνθηκών αυτών καθώς χωρίς την συνεξέταση τους δεν μπορεί να βγει ασφαλές συμπέρασμα.
Πόλεμός…
Έχουμε πόλεμο λοιπόν, κι ενώ ομολογουμένως η λέξη από μόνη της έχει αυξημένη συναισθηματική φόρτιση, ωστόσο είναι κι η μόνη που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και μπορεί να περιγράψει την κατάσταση που επικρατεί αλλά και τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν όσοι προσπαθούν να βοηθήσουν τα αδέσποτα ζώα. Οι συνθήκες αυτές λοιπόν που εν ολίγοις παρατέθηκαν παραπάνω είναι άγνωστες ή έστω απόμακρες τόσο στον γενικό πληθυσμό, όσο και σε μεγάλο ποσοστό ανθρώπου που αποκαλούνται μεν φιλόζωοι όντας κάτοχοι κατοικιδίων ζώων στα σπίτια τους, αλλά δεν συμμετέχουν ενεργά σε καμία πρωτοβουλία, ιδιωτική ή ομαδική για την φροντίδα και ανακούφιση των αδέσποτων ζώων. Είναι σημαντικό λοιπόν να επισημανθεί η ανομοιογένεια αυτή στον πληθυσμό και στον τρόπο με τον οποίο η κάθε ομάδα πληθυσμού βιώνει αυτή την ανεξέλεγκτη κατάσταση με τα αδέσποτα στους δρόμους. Η επισήμανση αυτή δεν είναι τυπική αλλά έχει ουσιαστική σημασία της κι αυτό θα φανεί στα παρακάτω στάδια της παρούσας εργασίας αφού όπως θα δούμε για αυτόν τον λόγο σε πολλές περιπτώσεις διαπιστώνονται διαμετρικά αντίθετες θέσεις πάνω στο ίδιο ζήτημα από άτομα που είτε ασχολούνται με φροντίδα αδεσπότων είτε όχι.
