Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν για να βλέπουν τον κόσμο με τα μάτια, κι υπάρχουν κι εκείνοι —οι σπάνιοι, οι φωτεινοί— που διδάσκουν σε όλους εμάς τους υπόλοιπους πώς να βλέπουμε τον κόσμο με την ψυχή. Η Ιωάννα-Μαρία Γκέρτσου δεν είναι απλώς μια γυναίκα που ξεπέρασε τα εμπόδια της οπτικής αναπηρίας. Είναι ένας ζωντανός φάρος δύναμης, προσφοράς και ανιδιοτελούς αγάπης.
Ως η μοναδική τυφλή επιστήμονας που προσφέρει τις υπηρεσίες της στο Ε.Σ.Υ., στηρίζοντας καθημερινά παιδιά στη Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», η Ιωάννα-Μαρία απαλύνει τον πόνο των πιο ευάλωτων. Παράλληλα, ως συνιδρύτρια της Lara Guide Dog School —της πρώτης ελληνικής σχολής εκπαίδευσης σκύλων-οδηγών με διεθνή πρότυπα, που οδηγείται από την ίδια τη βιωματική της εμπειρία— άλλαξε για πάντα το τοπίο της προσβασιμότητας στην Ελλάδα. Έδωσε φωνή, ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια σε ανθρώπους χωρίς όραση, ενώ με τον πολυετή, επίμονο ακτιβιστικό της αγώνα κατάφερε να μετακινήσει ακόμη και την Πολιτεία προς τη θεσμική συμπερίληψη.
Κι όμως, η πραγματική μεγαλωσύνη μιας ψυχής δεν φαίνεται μόνο στους μεγάλους θεσμικούς τίτλους ή στις κατακτημένες κορυφές. Φαίνεται στις απλές, καθημερινές πράξεις που ξεχειλίζουν από ενσυναίσθηση.
Η πρόσφατη ανάρτησή της, καθώς αναχωρούσε από τη Μυτιλήνη, συμπυκνώνει όλο το μεγαλείο της:
«Φεύγω από τη Μυτιλήνη με… πέντε σκύλους! Οι δύο είναι οι δικοί μου, ο Σκύλος Οδηγός μου ο Μπάμπου και η Νταίζη. Δύο ακόμη ταξιδεύουν για να βρουν το παντοτινό τους σπίτι. Κι ένας μικρός μαχητής, (3,5 κιλά παρακαλώ) έρχεται στην Αθήνα για να εξεταστεί από καρδιολόγο κτηνίατρο.
Η τύφλωση δεν με εμπόδισε ποτέ να ταξιδεύω, να αναλαμβάνω ευθύνες ή να βοηθώ όπου υπάρχει ανάγκη. Γιατί το να κάνεις το καλό δεν εξαρτάται από το τι βλέπουν τα μάτια σου, αλλά από το τι βλέπει η καρδιά σου.
Ε.. και φυσικά μια αδυναμία στα ζωάκια την έχω!»
Διαβάζεις αυτά τα λόγια και η καρδιά σου σφίγγεται από συγκίνηση. Μια γυναίκα που θα είχε κάθε δικαιολογία να ζητήσει διευκολύνσεις για τη δική της καθημερινότητα, επιλέγει να φορτωθεί την ευθύνη πέντε ψυχών. Ταξιδεύει κρατώντας στο ένα χέρι τη λαβή του δικού της πιστού οδηγού, του Μπάμπου, και στο άλλο τις ελπίδες για ζωή δύο αδέσποτων και ενός ανήμπορου, άρρωστου πλάσματος 3,5 κιλών.
Πόσο αμέτρητο φως μπορεί να χωρέσει σε μια σκοτεινή πραγματικότητα; Πόσο βαθιά πρέπει να αγαπάς τη ζωή για να γίνεσαι η ίδια η οπτική οξυδέρκεια για όσους δεν έχουν φωνή;
Η Ιωάννα-Μαρία μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή όραση δεν είναι ζήτημα αμφιβληστροειδούς, αλλά πυγμαχίας της ψυχής. Στα δικά της λόγια καθρεφτίζεται η απόλυτη αλήθεια: το καλό δεν χρειάζεται μάτια για να γίνει, χρειάζεται μόνο μια καρδιά που αρνείται να προσπεράσει.
Μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους, που μετατρέπουν την προσωπική τους πρόκληση σε παγκόσμιο καταφύγιο στοργής και προστασίας για ανθρώπους και ζώα, τα λόγια στερεύουν.
Μόνο να υποκλιθώ μπορώ.
