Όποιος έχει δει το βίντεο με τη θανάτωση του σκύλου που κοιμόταν αμέριμνος ανατριχιάζει, από τη δολιότητα της δολοφόνου (εδώ).
Το news4pet παραθέτει τα 10 σημεία που δεν μπορεί παρά να τα εντάξει ο εισαγγελέας στο κατηγορητήριο και καταρρίπτουν τον ισχυρισμό περί δόλου.
Ο ισχυρισμός ότι το περιστατικό αποτελεί αποκλειστικά προϊόν αμέλειας δεν συμβιβάζεται, χωρίς περαιτέρω εξήγηση, με το σύνολο των αντικειμενικών περιστάσεων που καταγράφονται στο οπτικό υλικό.
1. Το ζώο δεν εμφανίσθηκε αιφνιδίως
Καθοριστικής σημασίας είναι ότι δεν πρόκειται για τυπική περίπτωση αιφνίδιας παράσυρσης ζώου.
Ο σκύλος δεν τρέχει προς τον δρόμο ούτε διασταυρώνεται αιφνιδίως με την πορεία του οχήματος.
Βρίσκεται ήδη ξαπλωμένος στο οδόστρωμα και παραμένει στο ίδιο ακριβώς σημείο επί αρκετά δευτερόλεπτα πριν το όχημα φθάσει σε αυτόν.
Κατά συνέπεια, η πρόσκρουση δεν οφείλεται σε απρόβλεπτη μεταβολή της θέσης του ζώου.
2. Η διάρκεια της προσέγγισης
Μεταξύ της εισόδου του οχήματος στο καταγεγραμμένο τμήμα του δρόμου και της διέλευσής του πάνω από το σημείο όπου βρίσκεται ο σκύλος μεσολαβούν αρκετά δευτερόλεπτα.
Ο χρόνος αυτός έχει ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία.
Δεν πρόκειται για συμβάν που εξελίσσεται σε κλάσμα δευτερολέπτου, αλλά για διαδοχική και ελεγχόμενη προσέγγιση ενός ακίνητου εμποδίου.
Η κατηγορουμένη είχε διαρκώς τη δυνατότητα να διακόψει την πορεία του αυτοκινήτου της.
3. Η χαμηλή ταχύτητα του οχήματος
Από το οπτικό υλικό προκύπτει ότι το όχημα κινείται με περιορισμένη ταχύτητα.
Η ακριβής ταχύτητά του σε χιλιόμετρα ανά ώρα θα πρέπει, εφόσον απαιτηθεί, να προσδιορισθεί με τεχνική πραγματογνωμοσύνη και γεωμετρική αναγωγή του βιντεοληπτικού υλικού.
Η εμφανώς όμως χαμηλή ταχύτητα έχει αυτοτελή αποδεικτική σημασία:
η κατηγορουμένη δεν στερούνταν, λόγω υπερβολικής ταχύτητας, χρόνου αντίδρασης.
Αντιθέτως, είχε τη δυνατότητα ακινητοποίησης του οχήματος προτού αυτό φθάσει στο σώμα του ζώου.
4. Η ορατότητα του ζώου
Το σώμα του σκύλου βρίσκεται σε ανοικτό τμήμα του οδοστρώματος και παραμένει ακίνητο.
Δεν καταγράφεται άλλο κινούμενο όχημα ή γεγονός το οποίο να παρεμβάλλεται μεταξύ της οδηγού και του ζώου.
Το ζώο βρίσκεται στην περιοχή προς την οποία κατευθύνεται το όχημα και φωτίζεται κατά την προσέγγισή του.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, ο ισχυρισμός ότι η οδηγός ουδόλως αντιλήφθηκε την ύπαρξη του ζώου πρέπει να αξιολογηθεί σε αντιπαραβολή με την παρατεταμένη διάρκεια της προσέγγισης, τη χαμηλή ταχύτητα και την ακινησία του ζώου.
5. Η δυνατότητα ακινητοποίησης
Ακόμη και εάν υποτεθεί ότι λόγω του πλάτους του δρόμου δεν υπήρχε επαρκής χώρος για ασφαλή παράκαμψη του ζώου, το γεγονός αυτό δεν δικαιολογεί τη συνέχιση της κίνησης.
Η οδηγός είχε πάντοτε τη δυνατότητα να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητο πριν από το ακίνητο ζώο.
Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπήρχε επαρκής χώρος για ελιγμό.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί, ενώ μπορούσε να σταματήσει, συνέχισε την πορεία της μέχρι το όχημά της να περάσει πάνω από το σημείο όπου βρισκόταν το ζώο.
6. Η ίδια η φύση της πράξης
Η διέλευση επιβατικού αυτοκινήτου πάνω από το σώμα σκύλου αποτελεί πράξη αντικειμενικώς ικανή να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη, σύνθλιψη ή θάνατο.
Η συνέπεια αυτή είναι προφανής για κάθε μέσο συνετό ενήλικο οδηγό.
Κατά συνέπεια, από τη στιγμή κατά την οποία η κατηγορουμένη αντιλήφθηκε το ζώο και παρ’ όλα αυτά συνέχισε την κίνηση του οχήματος προς αυτό, γνώριζε ότι η συνέχιση της πορείας ήταν δυνατόν να οδηγήσει στον βαρύ τραυματισμό ή στον θάνατό του.
7. Ο ενδεχόμενος δόλος
Κατά το άρθρο 27 παρ. 1 ΠΚ, με δόλο πράττει όχι μόνο εκείνος που επιδιώκει το αποτέλεσμα, αλλά και εκείνος που γνωρίζει ότι από την πράξη του ενδέχεται να παραχθούν τα περιστατικά που συγκροτούν την αξιόποινη πράξη και τα αποδέχεται.
Συνεπώς δεν απαιτείται να αποδειχθεί ότι η κατηγορουμένη είχε ως ιδιαίτερο κίνητρο ή τελικό σκοπό της τη θανάτωση του συγκεκριμένου σκύλου.
Αρκεί να αποδειχθεί ότι:
α) αντιλήφθηκε την παρουσία του ζώου,
β) γνώριζε ότι συνεχίζοντας την κίνησή της ήταν δυνατό να περάσει πάνω από αυτό και να το τραυματίσει θανάσιμα και
γ) παρά τη γνώση αυτή συνέχισε την πορεία του οχήματος, αποδεχόμενη την επέλευση του αποτελέσματος.
Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν εν προκειμένω από την αλληλουχία της καταγεγραμμένης συμπεριφοράς.
8. Η διάκριση από την ενσυνείδητη αμέλεια
Η υπόθεση πρέπει ειδικότερα να διαφοροποιηθεί από την περίπτωση της ενσυνείδητης αμέλειας.
Στην ενσυνείδητη αμέλεια ο δράστης προβλέπει μεν ότι το αποτέλεσμα μπορεί να επέλθει, πιστεύει όμως ότι τελικά θα το αποφύγει.
Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον αποδειχθεί ότι η κατηγορουμένη είχε αντιληφθεί τον ακίνητο σκύλο και συνέχισε να κατευθύνει το αυτοκίνητό της στο σημείο όπου βρισκόταν χωρίς να σταματήσει, δεν προκύπτει αντικειμενικό δεδομένο στο οποίο θα μπορούσε να στηρίζεται πεποίθησή της ότι το αποτέλεσμα θα αποφευχθεί.
Ο σκύλος ήταν ακίνητος.
Δεν υπήρχε ένδειξη ότι θα απομακρυνόταν.
Το αυτοκίνητο εξακολουθούσε να πλησιάζει.
Η μοναδική ασφαλής ενέργεια για την αποφυγή του αποτελέσματος ήταν η ακινητοποίηση ή η ασφαλής παράκαμψη του ζώου.
Η συνέχιση της πορείας, παρά τα δεδομένα αυτά, συνιστά ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο αποδοχής του κινδύνου και, συνεπώς, ενδεχόμενου δόλου.
9. Η συμπεριφορά μετά την παράσυρση
Μετά τη διέλευση του οχήματος ο σκύλος εμφανίζεται πίσω από αυτό παρουσιάζοντας έντονη κινητική αντίδραση.
Παρά ταύτα το όχημα εξακολουθεί την πορεία του και η κατηγορουμένη δεν εμφανίζεται να επιστρέφει προς το ζώο ή να του παρέχει βοήθεια.
Η μεταγενέστερη συμπεριφορά δεν μπορεί μόνη της να αποδείξει τον δόλο κατά τον χρόνο της παράσυρσης.
Αποτελεί όμως στοιχείο που συνεκτιμάται με όλες τις προηγούμενες περιστάσεις και ιδίως με το γεγονός ότι η κατηγορουμένη δεν αντιμετώπισε το συμβάν ως τροχαίο ατύχημα που απαιτούσε άμεση παύση της πορείας, έλεγχο της κατάστασης του ζώου και ειδοποίηση των αρμοδίων αρχών.
10. Αντίκρουση του ισχυρισμού «δεν το ήθελα»
Τυχόν ισχυρισμός της κατηγορουμένης ότι «δεν ήθελε να πατήσει το ζώο» δεν αρκεί αφ’ εαυτού για την απόρριψη του δόλου.
Ο δόλος αποτελεί εσωτερικό ψυχικό γεγονός και ως εκ τούτου κατά κανόνα αποδεικνύεται από εξωτερικά πραγματικά περιστατικά.
Η δήλωση του κατηγορουμένου για το τι επιθυμούσε πρέπει να αξιολογείται σε συνδυασμό με τον τρόπο τέλεσης της πράξης και δεν υπερισχύει αυτομάτως της αντικειμενικής αλληλουχίας των γεγονότων.
Στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να συνεκτιμηθούν:
- η ακινησία του σκύλου,
- η διάρκεια της προσέγγισης,
- η περιορισμένη ταχύτητα του αυτοκινήτου,
- η ορατότητα του σώματος του ζώου,
- η δυνατότητα ακινητοποίησης,
- η συνέχιση της κίνησης έως τη διέλευση πάνω από το ζώο και
- η απομάκρυνση μετά την παράσυρση.
Τα στοιχεία αυτά αποτελούν αντικειμενικές ενδείξεις που πρέπει να σταθμισθούν έναντι της απλής εκ των υστέρων άρνησης της πρόθεσης.
