Οι “ευαισθητούληδες” και οι “αμορφωτούληδες”. Μια απάντηση στους κοινωνικά και πολιτισμικά απαίδευτους.
“Και για μας, τα έλλογα όντα, σημαίνει ότι τους μη ανθρώπινους αυτούς γείτονες μας, τους
κατανοούμε και συμμεριζόμαστε τα συναισθήματα, τον πόνο και τις ανάγκες τους, αναγνωρίζοντάς τα ως όντα με συνείδηση”(ΠρόεδροςΈνωσης Εισαγγελέων Ελλάδας).
Η θέση της ΝΕΜΕΣΙΣ.
Η Ευρώπη του 2026 δεν αναγνωρίζει τον πόλεμο απέναντι στην άγρια ζωή ως «διαχείριση».
Αναγνωρίζει την προστασία της βιοποικιλότητας ως θεμελιώδη υποχρέωση των κρατών και των πολιτών.
Οι λύκοι, οι αρκούδες, τα τσακάλια, οι αλεπούδες, ακόμη και οι αγριόχοιροι, δεν είναι «εισβολείς» στη φύση.
Είναι η ίδια η φύση.
Η συστηματική παρουσίαση άγριων ζώων ως «προβλήματος», «απειλής» ή «εχθρού», μέσα από δημόσιες τοποθετήσεις, ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα, ιδιαίτερα όταν απευθύνεται σε χιλιάδες κυνηγούς και φιλοκυνηγούς, δεν είναι απλώς μια προσωπική άποψη.
Είναι κοινωνική επιρροή με πραγματικές συνέπειες.
Όταν καλλιεργείται επίμονα φόβος, απαξίωση και εχθρότητα απέναντι σε προστατευόμενα είδη, δημιουργείται ένα επικίνδυνο υπόβαθρο ανοχής στην εξόντωση, στις παράνομες δηλητηριάσεις, στις παγίδες, στις εκτελέσεις άγριων ζώων, στην καταστροφή φωλιών και βιότοπων.
Και αυτό ακριβώς είναι που η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιχειρεί να αποτρέψει.
Η Οδηγία 92/43/ΕΟΚ για τους Οικοτόπους και η Οδηγία 2009/147/ΕΚ για τα Άγρια Πτηνά δεν θεσπίστηκαν για να υπηρετήσουν «συναισθηματισμούς».
Θεσπίστηκαν επειδή η Ευρώπη βίωσε ήδη την οικολογική κατάρρευση από την ανθρώπινη αλαζονεία, την ανεξέλεγκτη θήρευση και την εξόντωση ειδών.
Ο λύκος δεν «εισβάλλει».
Επιστρέφει στα φυσικά του οικοσυστήματα, από τα οποία εξοντώθηκε βίαια επί δεκαετίες.
Το τσακάλι δεν είναι «παράσιτο».
Είναι φυσικός καθαριστής του οικοσυστήματος.
Η αλεπού δεν είναι «στόχος».
Είναι κρίσιμος ρυθμιστής τρωκτικών και ασθενειών.
Η αρκούδα δεν αποτελεί «πρόβλημα ύπαρξης».
Αποτελεί δείκτη υγιούς δασικού οικοσυστήματος.
Ακόμη και ο αγριόχοιρος, του οποίου οι πληθυσμοί σε ορισμένες περιοχές πράγματι απαιτούν επιστημονική διαχείριση, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άλλοθι γενικευμένης πολεμικής απέναντι στην άγρια ζωή.
Η επιστήμη της οικολογίας δεν λειτουργεί με κραυγές, φόβο ή διαδικτυακή προπαγάνδα.
Η πληθυσμιακή διαχείριση είναι ευθύνη επιστημονικών και κρατικών φορέων και όχι ιδεολογικών εκστρατειών που παρουσιάζουν τα άγρια ζώα ως εχθρούς της κοινωνίας.
Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η συνεχής προσπάθεια γελοιοποίησης κάθε φιλοζωικής ή περιβαλλοντικής ευαισθησίας ως δήθεν «σύνδρομο Bambi» ή «παιδικός συναισθηματισμός».
Η ενσυναίσθηση απέναντι στα ζώα δεν είναι αδυναμία.
Είναι πολιτισμός.
Αυτό επισημάνθηκε με κάθε τρόπο και σε κάθε τόνο στην Ημερίδα που συνδιοργάνωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Νέμεσις με το Τμήμα Προστασίας Ζώων της Διεύθυνσης Κοινωνικής Αστυνόμευσης της ΕΛ.ΑΣ.
Από κορυφαίους επιστήμονες, κοινωνιολόγους, ανώτατους εισαγγελικούς λειτουργούς και θεσμικούς εκπροσώπους.
Δυστυχώς, σε αρκετούς κυνηγετικούς ιστότοπους ο δημόσιος λόγος συχνά διολισθαίνει σε ύβρεις, χλευασμό, απαξίωση και επιθετικότητα απέναντι σε κάθε φωνή που υπερασπίζεται τη ζωή και τη συνύπαρξη.
Και αυτό προκαλεί βαθιά θλίψη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει πλέον νομικά τα ζώα ως αισθανόμενα όντα.
Παράλληλα, σε ολοένα περισσότερα Συντάγματα και έννομες τάξεις παγκοσμίως αναγνωρίζεται ρητά η υποχρέωση προστασίας των ζώων, της φύσης, της βιοποικιλότητας και των οικοσυστημάτων ως δημόσιο αγαθό και ως ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές.
Τα ζώα δεν αναγνωρίζονται ως κινούμενοι στόχοι, ως εμπόδια ή ως αντικείμενα ψυχαγωγικής βίας.
Και ναι, η δημόσια υγεία, οι ζωονόσοι και η αγροτική προστασία είναι σοβαρά ζητήματα.
Όμως η επίκλησή τους δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μόνιμο εργαλείο δαιμονοποίησης ολόκληρης της άγριας πανίδας.
Γιατί η ιστορία έχει αποδείξει κάτι πολύ συγκεκριμένο: κάθε φορά που ο άνθρωπος αποφάσισε ότι ένα είδος είναι «περιττό», «επικίνδυνο» ή «πρόβλημα», ακολούθησε οικολογική καταστροφή.
Οι λύκοι εξοντώθηκαν και κατέρρευσαν φυσικές ισορροπίες.
Οι αλεπούδες θανατώθηκαν μαζικά και αυξήθηκαν ανεξέλεγκτα τα τρωκτικά.
Οι θηρευτές εξαφανίστηκαν και τα οικοσυστήματα απορρυθμίστηκαν.
Η φύση δεν λειτουργεί με ανθρώπινο εγωισμό.
Δεν δημιουργήθηκε για να είναι αποστειρωμένη από κάθε άγριο ζώο, ώστε να εξυπηρετεί αποκλειστικά κυνηγετικές, οικονομικές ή ιδεολογικές επιθυμίες.
Και κάτι ακόμη εξαιρετικά σημαντικό.
Η προσπάθεια να παρουσιαστεί το κυνήγι ως δήθεν «αθώα» δραστηριότητα, αποκομμένη από την εγκατάλειψη κυνηγόσκυλων, τις παράνομες γέννες, τα ανεπιθύμητα σκυλιά υπαίθρου και τη διαρκή παραγωγή νέων αδέσποτων, δεν συνιστά σοβαρή προσέγγιση του προβλήματος.
Η ελληνική ύπαιθρος είναι γεμάτη εγκαταλελειμμένα κυνηγόσκυλα. Αυτό δεν αποτελεί «προπαγάνδα».
Αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν εθελοντές, φιλοζωικά σωματεία και πολίτες σε όλη τη χώρα.
Κανείς δεν δικαιούται να βαφτίζει κάθε κριτική απέναντι στο κυνήγι ως «ιδεοληψία».
Όπως επίσης κανείς δεν δικαιούται να παρουσιάζει την εξόντωση άγριων ζώων ως φυσιολογική κοινωνική στάση.
Η προστασία της άγριας ζωής δεν είναι ακτιβιστική υπερβολή.
Είναι νομική, ηθική και οικολογική υποχρέωση.
Και πάνω απ’ όλα, είναι ζήτημα πολιτισμού.
Ο πραγματικά πολιτισμένος άνθρωπος δεν μετριέται από το πόσο εύκολα σκοτώνει κάτι άγριο.
Μετριέται από το πόσο ικανός είναι να συνυπάρχει με αυτό.
