Τις τελευταίες ώρες εκφράστηκαν από αρκετούς φορείς, ανάμεσα τους και ο δικός μας, αντιδράσεις για τη διατύπωση προτεινόμενης διάταξης που θα ενίσχυε την ασυδοσία των αντιδημάρχων.
Ας πούμε τα πράγματα όπως είναι. Το μοντέλο της διαχείρισης του ζητήματος των αδέσποτων ζώων από τους Δήμους έχει αποτύχει. Δεν θέλουν, δεν μπορούν, το μέτρο της ευθύνης που τους αναλογεί δεν μπορεί να λειτουργήσει στην αλυσίδα όλων των επίσης σημαντικών δράσεων που πρέπει να γίνουν συνδυαστικά γιατί όλη η αλυσίδα δεν λειτουργεί. Και πώς να λειτουργήσει κατακερματισμένη και με τόση επιβάρυνση σε εθελοντές και φιλοζωικούς φορείς;
Όταν τα προγράμματα διαχείρισης και ευζωίας αδέσποτων ζώων δεν έχουν στρατηγική και συνέχεια γιατί τα πρόσωπα στους Δήμους αλλάζουν, είναι εντελώς τυχαίο το “που θα πέσεις”, οι σχέσεις με τα φιλοζωικά σωματεία δεν είναι σταθερές, τα κυνοκομεία εξελίσσονται σε αποθήκες ζώων χωρίς κανένα πλάνο για την απορρόφηση τους σε σπίτια, τα προγράμματα και οι συμβάσεις για τα αδέσποτα διακόπτονται ή τρέχουν με αδιαφάνεια και φυσικά το πιο σημαντικό: οι στειρώσεις αφορούν κυρίως στα αδέσποτα και συνήθως δεν φτάνουν ούτε για το 1/20 του πληθυσμού ο οποίος αφορά συνολικά στα ζώα συντροφιάς.
Τον Σεπτέμβριο του 2026 ο Οργανισμός μας θα καταθέσει πρόταση για τη διαχείριση του ζητήματος των αδέσποτων ζώων προτείνοντας ένα νέο μοντέλο. Την μεταφορά της αρμοδιότητας για τα αδέσποτα ζώα από τους Δήμους στην Ενιαία Αρχή για την Προστασία των Ζώων με παραρτήματα σε κάθε Δήμο και Περιφέρεια. Ένα Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που θα συντάξει και θα εφαρμόσει ενιαία στρατηγική, θα λειτουργήσει δομές (κτηνιατρεία και καταφύγια),θα έχει οικονομική εποπτεία και διαφάνεια, θα διενεργεί αδιάκοπα προγράμματα στειρώσεων, θα αποσπάσει δημοτικούς υπαλλήλους για καθημερινούς συνεχείς ελέγχους σε κηδεμόνες ζώων, θα αναλάβει το ΔΙΚΕΠΑΖ, δημοτικά κτηνιατρεία και καταφύγια που παρακμάζουν εκσυγχρονίζοντας αυτό που προσφέρουν στα ζώα και στην κοινωνία, θα συνεργαστεί με υγεία με όλους εμάς, την κοινωνία των πολιτών για υιοθεσίες, προγράμματα σε σχολεία και φιλοζωικές δράσεις.
Δεν υπάρχει άλλο περιθώριο. Οι υιοθεσίες έχουν παγώσει, τα κατάλληλα/υπεύθυνα διαθέσιμα σπίτια είναι ελάχιστα και βρισκόμαστε σε σοβαρή κρίση υπερπληθυσμού.
Έως πότε θα επιμένουμε σε κάτι που έχει αποτύχει;
