Ένα συγκλονιστικό και βαθιά συγκινητικό μήνυμα δημοσίευσε η Κλειώ Τσάκωνα, γνωστό στέλεχος της ομάδας «ΥΠΕΡ των ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ των ΖΩΩΝ», αποτυπώνοντας την τραγική πραγματικότητα που βιώνει η πανίδα της χώρας κατά τις καταστροφικές πυρκαγιές. Μέσα από έναν δραματικό φανταστικό διάλογο ανάμεσα σε δύο εγκλωβισμένα ζώα, η ακτιβίστρια ασκεί δριμεία κριτική στην κρατική ανεπάρκεια και στην κοινωνική αδιαφορία.
Κρατικές ελλείψεις και εγκατάλειψη
Επιπλέον, το κείμενο αναδεικνύει τις διαχρονικές παθογένειες της δασοπροστασίας και της πυρόσβεσης. Η κ. Τσάκωνα υπογραμμίζει την υποβάθμιση των δασαρχείων, τις μη ανανεωμένες συμβάσεις των δασοπυροσβεστών, καθώς και τις σοβαρές ελλείψεις σε εξοπλισμό και πυροσβεστικά οχήματα. Παράλληλα, καυτηριάζει την απουσία αποτελεσματικών εναέριων μέσων, κάνοντας αναφορά σε παλαιότερες επιλογές πρόληψης που πλέον έχουν εγκαταλειφθεί στο όνομα της γεωπολιτικής.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη αιχμή της παρέμβασης εστιάζει στην κρατική φιλοσοφία διαχείρισης των καταστροφών. Η τακτική των εκκενώσεων μέσω του «112» επικεντρώνεται αποκλειστικά στην προστασία της ανθρώπινης ζωής, αφήνοντας τα ζώα εγκλωβισμένα, δεμένα ή ανήμπορα να ξεφύγουν από τις φλόγες στις ίδιες τους τις φωλιές.
Η κραυγή αγωνίας για το μέλλον
Συνεπώς, το δίλημμα που τίθεται είναι ηθικό και βαθιά πολιτικό. Η ιδέα ότι η απώλεια της ζωής των ζώων θεωρείται δευτερεύουσα παράπλευρη απώλεια προκαλεί αποτροπιασμό. Η συγγραφέας στηλιτεύει την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της πολιτείας, σημειώνοντας με πικρία πως η κρατική μέριμνα απουσιάζει επειδή τα ζώα «δεν είναι τράπεζες».
Καταλήγοντας, η κ. Τσάκωνα εκφράζει την ελπίδα για έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι θα αγωνίζονται για κάθε μορφή ζωής και δεν θα συμβιβάζονται με την καταστροφή. Μέχρι τότε, η τραγωδία στα καμένα δάση παραμένει μια ανοιχτή πληγή που απαιτεί άμεση αλλαγή νοοτροπίας και λήψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας της φύσης.
ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΚΛΕΙΩΣ ΤΣΑΚΩΝΑ
-Φοβάμαι…
-Μη φοβάσαι … εγώ είμαι εδώ.
-Γιατί μας καίνε;
-Γιατι υποβαθμισαν τα δασαρχεία, γιατί δεν έχουν εξοπλισμό, γιατί ανατεθηκε η ευθύνη στη περιφέρεια και τους δήμους, γιατί δεν προσέχουν οι άνθρωποι, να φτιάξουν οικόπεδα,να βγάλουν αντιμονιο,γιατί δεν εφαρμόζουμε την αντιπυρα,γιατί καμιά από τις 5.500 συμβάσεις δασοπυροσβεστων δεν ανανεώθηκε,γιατί η ΔΕΔΗΕ δεν “επενδύει”, γιατί …
-Γιατί δεν μας σώζουν;
-Γιατί δεν είμαστε τράπεζες…
-Γιατί δεν έρχονται οι πυροσβέστες;
-Γιατί δεν υπάρχουν πολλά πυροσβεστικά…. δεν τους έδωσε η κυβέρνηση λεφτά να πάρουν… , τουλάχιστον έρχονται τα κανάλια …που πήραν λεφτά .
-Τι είναι κυβέρνηση;
-Σσσσσ μη λες κακές κουβέντες αυτές τις ώρες.
Παλιά θυμάμαι, υπήρχε ένα μεγάλο ρωσικό αεροσκάφος που έριχνε τόσο νερό,που προλαβαινε την εξάπλωση της φωτιάς.
Τότε ,δεν είμασταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
Αυτό το 112 που ακούγεται παντού,τι είναι?
Μας ζητάνε να εγκαταλείψουμε τις φωλιές μας .
Τα ζώα γιατί είναι ακόμη κλεισμένα και δεμένα ενώ πλησιάζει η φωτια?
Γιατί σημασία έχει “να μην θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα”.
-Θέλω να φύγουμε από δω .
-Θα φύγουμε…στο υπόσχομαι .
– Και που θα πάμε;
– Κάπου που να μην υπάρχουν άνθρωποι….ή κάπου που θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μας αγαπάνε …που θα ξέρουν να αγωνίζονται γι ‘αυτούς και για μας …κάπου που οι άνθρωποι δεν θα σκύβουν το κεφάλι…
– Όμως εγώ φοβάμαι ακόμα.
-Μη φοβάσαι ….είμαι εγώ για σένα…είμαστε μαζί …κι αν καούμε θα καούμε μαζί….κράτα με σφιχτά.
-Αν όμως καούμε;
-Τότε θα πουν ότι τουλάχιστον δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές…
