Πώς διαχειρίζεται η χώρα τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και ποιος παίρνει την τελική απόφαση για τη ζωή τους.
Η διαχείριση του πληθυσμού των αδέσποτων ζώων αποτελεί ένα σύνθετο ζήτημα που απασχολεί πολλές ευρωπαϊκές χώρες, με τη κάθε μία να ακολουθεί το δικό της νομικό και ηθικό πλαίσιο. Στην περίπτωση της Γαλλίας, το σύστημα βασίζεται σε αυστηρούς κανόνες, δίνοντας τεράστια ευθύνη – και δύναμη – στα καταφύγια ζώων.
Η διαδικασία περισυλλογής και το κρίσιμο οκταήμερο
Σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο στη Γαλλία, η ευθύνη για τα αδέσποτα ζώα βαραίνει τις τοπικές αρχές, οι οποίες συνεργάζονται στενά με τα καταφύγια. Όταν ένας αδέσποτος σκύλος ή μια γάτα εντοπιστεί στον δρόμο, περισυλλέγεται από τα αρμόδια καταφύγια που λειτουργούν για λογαριασμό των δήμων.
Από τη στιγμή της σύλληψης, ξεκινά μια αντίστροφη μέτρηση. Το γαλλικό κράτος ορίζει ένα χρονικό περιθώριο οκτώ εργάσιμων ημερών. Εάν μέσα σε αυτό το διάστημα δεν εντοπιστεί ή δεν εμφανιστεί ο ιδιοκτήτης του ζώου για να το διεκδικήσει, τότε το ζώο παύει να θεωρείται «αδέσποτο» και περιέρχεται νομικά στην ιδιοκτησία του καταφυγίου.
Ποιος αποφασίζει για την τύχη του ζώου;
Από τη στιγμή που το ζώο γίνεται ιδιοκτησία του καταφυγίου, η διοίκηση της δομής φέρει την αποκλειστική ευθύνη για το μέλλον του. Εδώ εντοπίζεται και το πιο ευαίσθητο σημείο της γαλλικής πρακτικής.
Όπως επισημαίνεται, ένας κτηνίατρος έχει τη δικαιοδοσία να διατάξει την κοίμηση (ευθανασία) του ζώου. Οι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε αυτή την απόφαση ποικίλλουν και περιλαμβάνουν:
- Την ύπαρξη σοβαρής ή ανίατης ασθένειας.
- Την αξιολόγηση του ζώου ως επικίνδυνου για τη δημόσια ασφάλεια.
- «Άλλους λόγους», μια διατύπωση που συχνά αφήνει περιθώρια ερμηνείας.
Η θέση των φιλοζωικών οργανώσεων
Οργανώσεις για την προστασία των ζώων στη Γαλλία παρακολουθούν στενά την εφαρμογή αυτών των μέτρων. Σύμφωνα με αναφορές τους, η ευθανασία δεν αποτελεί απλώς μια θεωρητική πιθανότητα, αλλά μια πρακτική που εφαρμόζεται συχνά. Στο στόχαστρο, δυστυχώς, μπαίνουν κυρίως ζώα που θεωρούνται «μη υιοθετήσιμα». Πρόκειται συνήθως για ζώα που είναι δύσκολο να τοποθετηθούν σε νέες οικογένειες, είτε λόγω γήρατος, είτε λόγω προβλημάτων συμπεριφοράς που τα καθιστούν, σύμφωνα με τα κριτήρια των καταφυγίων, «προβληματικά». Έτσι, για πολλά από αυτά τα πλάσματα, η έλλειψη χώρου και πόρων στα καταφύγια, σε συνδυασμό με τη χαμηλή ζήτηση για υιοθεσία, οδηγεί συχνά στο τέλος της ζωής τους.
