Μπορεί ο Γρηγόρης Γουρδομιχάλης να προβάλλεται ως ο άνθρωπος που «τρέχει» τον ΠΕΣΥΔΑΠ και το ΔΙΚΕΠΑΖ εδώ και χρόνια, όμως η μακροημέρευση σε μία θέση εξουσίας φέρνει αναπόφευκτα κόπωση, καθεστωτικές νοοτροπίες και σημεία τριβής που χρήζουν αυστηρής κριτικής.
Το ΔΙΚΕΠΑΖ ως «Άβατο»
Η βασικότερη κριτική που δέχεται η διοίκηση Γουρδομιχάλη αφορά τη σχέση του ΔΙΚΕΠΑΖ με την εθελοντική κοινότητα. Φιλοζωικά σωματεία και εθελοντές έχουν κατά καιρούς καταγγείλει ότι το Κέντρο λειτουργεί ως «κλειστό φρούριο». Υπάρχουν διαμαρτυρίες για έλλειψη διαφάνειας σχετικά με την τύχη των ζώων, για δυσκολία πρόσβασης των εθελοντών στους χώρους φιλοξενίας και για ελλιπή ενημέρωση. Η κριτική εστιάζει στο ότι το ΔΙΚΕΠΑΖ, υπό την ηγεσία του, αντιμετωπίζει το ζήτημα των αδέσποτων περισσότερο «τεχνοκρατικά-υγειονομικά» (στείρωση και επανένταξη ή εγκλεισμός) και λιγότερο με όρους ουσιαστικής ευζωίας. Το ερώτημα παραμένει: Είναι το ΔΙΚΕΠΑΖ νοσοκομείο ή αποθήκη ψυχών; Οι καταγγελίες για τις συνθήκες διαβίωσης και την τύχη των ζώων που χαρακτηρίζονται «επιθετικά» ρίχνουν βαριά σκιά στο έργο του.
Το Όρος Αιγάλεω και η Περιβαλλοντική Αποτελεσματικότητα
Ο ΠΕΣΥΔΑΠ έχει ως σημαία την προστασία του Όρους Αιγάλεω. Ωστόσο, οι επικριτές του Γουρδομιχάλη του χρεώνουν ότι, παρά τα κονδύλια και τις εξαγγελίες, το βουνό παραμένει ευάλωτο. Παράνομες χωματερές εξακολουθούν να ξεφυτρώνουν, ενώ η περιβαλλοντική αναβάθμιση συχνά εξαντλείται σε επικοινωνιακές δράσεις δενδροφύτευσης χωρίς μακροπρόθεσμη φροντίδα (πότισμα, προστασία). Η κριτική εδώ είναι σαφής: Ο Σύνδεσμος λειτουργεί περισσότερο ως γραφειοκρατικός μηχανισμός απορρόφησης κονδυλίων παρά ως ουσιαστικός φύλακας του οικοσυστήματος.
Συγκεντρωτισμός και «Επαγγελματίας» Πρόεδρος
Ένα ακόμη σημείο κριτικής αφορά το μοντέλο διοίκησης. Ο Γρηγόρης Γουρδομιχάλης βρίσκεται στο τιμόνι του ΠΕΣΥΔΑΠ για πάρα πολλά χρόνια, δημιουργώντας την αίσθηση ενός «μόνιμου προέδρου». Αυτή η μακροχρόνια παραμονή έχει οδηγήσει σε συγκεντρωτισμό των αποφάσεων. Οι επικριτές του τονίζουν ότι ο Σύνδεσμος έχει μετατραπεί σε «προσωπικό φέουδο», όπου οι αντιρρήσεις των Δήμων-μελών συχνά κάμπτονται ή αγνοούνται. Υπάρχει το ερώτημα αν αυτό το μοντέλο διοίκησης είναι πλέον παρωχημένο και αν εμποδίζει την εισαγωγή νέων, πιο σύγχρονων πρακτικών διαχείρισης.
Η Σχέση Κόστους – Οφέλους
Τέλος, υπάρχει πάντα το ζήτημα των οικονομικών. Οι Δήμοι πληρώνουν εισφορές στον ΠΕΣΥΔΑΠ. Είναι όμως το αποτέλεσμα ανάλογο των χρημάτων που δαπανώνται; Πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι από τους Δήμους της περιοχής έχουν εκφράσει κατά καιρούς τον προβληματισμό τους για το αν οι υπηρεσίες του ΔΙΚΕΠΑΖ (αριθμός περισυλλογών, ταχύτητα ανταπόκρισης) δικαιολογούν το κόστος, αφήνοντας αιχμές για τη διαχείριση των πόρων.
Η ικανότητα της κατσαρίδας
Αν μη τι άλλο ο Γρηγόρης Γουρδομιχάλης είναι σίγουρα ένας ικανός «παίκτης» της Αυτοδιοίκησης που ξέρει να επιβιώνει πολιτικά. Εχει αποδείξει ότι έχει την ικανότητα της κατσαρίδας που θα επιβιώσει και έπειτα από πυρηνική καταστροφή! Όμως, η κριτική για τα πεπραγμένα του είναι υπαρκτή και σοβαρή: Αδιαφάνεια στη διαχείριση των ζώων, συγκεντρωτισμός και αμφίβολη αποτελεσματικότητα στην περιβαλλοντική προστασία. Το έργο του δεν γνωρίζουμε αν έχει θετικό ή αρνητικό πρόσημο ως προς την ύπαρξη της δομής του ΔΙΚΕΠΑΧ, αφού όλα καλύπτονται από τη θολούρα του καθεστωτικού και ισόβιου προέδρου.
