Έντονες αντιδράσεις και σοβαρά ερωτήματα προκαλεί η στρατηγική διαχείρισης των αδέσποτων ζώων συντροφιάς από τη Δημοτική Αρχή Βόλου. Σύμφωνα με επίσημη, δριμεία καταγγελία που εξέδωσε το Φιλοζωικό Σωματείο Βόλου «Κόσμος και Φύση», επιχειρείται μια σκόπιμη και επικίνδυνη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, καθώς η μαζική εκδίωξη των ζώων από τον αστικό ιστό βαφτίζεται αυθαίρετα ως «επανένταξη».
Αρχικά, το σωματείο ξεκαθαρίζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι το «φυσικό περιβάλλον» του σκύλου (Canis lupus familiaris) δεν είναι τα βουνά, οι ερημιές ή οι χωματερές. Αντίθετα, ο σκύλος αποτελεί το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας πορείας εκατοντάδων ετών εξημέρωσης από τον άνθρωπο. Επιλέγοντας τα πιο ήμερα λυκάκια, η ανθρωπότητα έπλασε έναν πιστό σύντροφο για να εκτελεί συγκεκριμένους ρόλους: τον φύλακα, τον τσοπάνη, τον κυνηγό, τον θεραπευτή και τον φίλο. Επομένως, η βιολογία, η ψυχολογία και η ίδια η επιβίωση αυτών των πλασμάτων είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την ανθρώπινη παρουσία.
Οικείο Περιβάλλον εναντίον Εξορίας
Επιπλέον, η ισχύουσα νομοθεσία είναι απολύτως σαφής και δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Η επανένταξη των αδέσποτων ζώων πρέπει να γίνεται αποκλειστικά στο οικείο τους περιβάλλον. Ως οικείο περιβάλλον ορίζεται η γειτονιά και ο δρόμος όπου το ζώο ζούσε, σιτιζόταν, αναγνώριζε τους ανθρώπους του και ένιωθε ασφάλεια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οποιοσδήποτε τραυματισμός ή ασθένεια γίνεται αμέσως αντιληπτή, επιτρέποντας την έγκαιρη κτηνιατρική περίθαλψη.
Δυστυχώς, όμως, ο Δήμος Βόλου αντικατέστησε αυθαίρετα τον όρο «οικείο» με τον όρο «φυσικό», προκειμένου να νομιμοποιήσει την εκτόπιση των ζώων στις ερημιές και τον ΧΥΤΑ. Ωστόσο, όταν απομακρύνεις βίαια έναν σκύλο από το περιβάλλον του, δεν τον επιστρέφεις στη φύση, αλλά τον καταδικάζεις σε θάνατο. Κατά συνέπεια, η μεταφορά των ζώων σε απομονωμένα σημεία, όπου αδυνατούν να επιβιώσουν αυτόνομα, συνιστά ξεκάθαρη κακοποίηση ζώων.
Η Κρατική Εγκατάλειψη πίσω από τις λέξεις
Συγχρόνως, το σωματείο «Κόσμος και Φύση» υπογραμμίζει τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της πρακτικής στην ψυχοσύνθεση των ζώων. Ο βίαιος εκτοπισμός διαλύει την κοινωνική δομή του σκύλου. Ως εκ τούτου, ένας ήσυχος σκύλος γειτονιάς μετατρέπεται αναγκαστικά σε ένα φοβισμένο, πεινασμένο και δυνητικά επιθετικό ον που μάχεται καθημερινά για μια χούφτα τροφή μαζί με άλλα εξαθλιωμένα ζώα.
Συμπερασματικά, η «επανένταξη» στην ερημιά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ωραιοποιημένη φράση που κρύβει την κρατική εγκατάλειψη. Φαίνεται πως στόχος είναι να γίνουν τα ζώα «αόρατα»· είναι προφανώς πιο εύκολο να πεθαίνει ένας σκύλος από ασιτία ή παγωνιά στο βουνό, μακριά από τα βλέμματα των πολιτών, παρά να εφαρμοστεί ένα σοβαρό πρόγραμμα διαχείρισης εντός της πόλης.
«Δεν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί αυτός ο εμπαιγμός. Το φυσικό περιβάλλον του σκύλου είναι η κοινωνία μας. Η εξορία είναι κακοποίηση και η σιωπή είναι συνενοχή», καταλήγει στην ανακοίνωσή του το Φιλοζωικό Σωματείο Βόλου.
