Η αυτοθυσία των κτηνιάτρων και νοσηλευτών στους Σταθμούς Υποδοχής σε Βίλια και Μέγαρα
Στις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν τη χώρα, παρατηρήθηκε για πολλοστή φορά το ίδιο συγκινητικό αλλά και προβληματιστικό φαινόμενο: την ώρα που οι φλόγες σάρωναν τα πάντα στο πέρασμά τους, πάλι οι εθελοντές έβγαζαν το φίδι από την τρύπα. Δεκάδες απροστάτευτα ζώα, οικιακά και αδέσποτα, βρέθηκαν εγκλωβισμένα στην πύρινη λαίλαπα. Ωστόσο, η άμεση κινητοποίηση, το σθένος και η αφοσίωση των εθελοντών κτηνιάτρων και νοσηλευτών ήταν εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.
Η διάσωση ενός ζώου από τη φωτιά είναι μόνο το πρώτο βήμα. Επιπλέον, η ουσιαστική μάχη ξεκινά αμέσως μετά, όταν τα ταλαιπωρημένα και συχνά τραυματισμένα πλάσματα μεταφέρονται σε ασφαλές περιβάλλον. Στις πρόσφατες πυρκαγιές, οι δύο κεντρικοί Σταθμοί Υποδοχής που δημιουργήθηκαν στα Βίλια και στα Μέγαρα μετατράπηκαν σε κυψέλες προσφοράς. Εκεί, η διάσωση ολοκληρώθηκε μόνο όταν ξεκίνησε η συστηματική, ιατρική και συναισθηματική φροντίδα των πυρόπληκτων ζώων.
Η μάχη της φροντίδας στους Σταθμούς Υποδοχής
Πίσω από κάθε επιτυχημένη διάσωση υπήρχε και μια σπουδαία πράξη ουσιαστικής φροντίδας. Ειδικότερα, οι εθελοντές κτηνίατροι της Εθελοντικής Δράσης Κτηνιάτρων Ελλάδος (Ε.Δ.Κ.Ε.), καθώς και οι τοπικοί κτηνίατροι των πληγεισών περιοχών, έσπευσαν από την πρώτη στιγμή στο πεδίο. Παράλληλα, μαζί με τους εξειδικευμένους νοσηλευτές ζώων, προσέφεραν εθελοντικά την επιστημονική τους γνώση, τον προσωπικό τους χρόνο, αλλά κυρίως την ανεξάντλητη αγάπη τους για τα ζώα.
Επιπροσθέτως, η Ειδική Γραμματεία για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς εξέφρασε τις θερμές της ευχαριστίες προς όλους όσοι συνέδραμαν σε αυτή την τιτάνια προσπάθεια. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στα στελέχη και τους επιστήμονες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, όπως η Δανάη Καλογεροπούλου, ο Νίκος Δέδες, ο Αντώνης Λιονάκης, ο Πρόεδρος της ΕΔΚΕ Στέφανος Μπάτσας, ο Νίκος Δαβίδης, η Λυδία Πιπερίδη, ο Σταμάτης Κάρκας, ο Αντώνης Γραϊκούσης, η Νάντια Γκουτσίδη, η Κλεοπάτρα Δόση, ο Δημήτρης Κουτσογιώργος και ο Πέτρος Κομπούλης. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι απέδειξαν στην πράξη ότι πάλι οι εθελοντές έβγαλαν το φίδι από την τρύπα, προσφέροντας νοσηλεία, πρώτες βοήθειες και παρηγοριά στα θύματα της φωτιάς.
Η κτηνιατρική ως ύψιστο λειτούργημα
Με απόλυτο επαγγελματισμό, πρωτοφανή αυταπάρνηση και βαθιά αίσθηση κοινωνικής ευθύνης, οι επιστήμονες αυτοί στάθηκαν δίπλα σε κάθε ψυχή που είχε ανάγκη. Συνεπώς, απέδειξαν περίτρανα ότι η κτηνιατρική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, αλλά αποτελεί πάνω απ’ όλα λειτούργημα. Κατά συνέπεια, η προσφορά τους ξεπέρασε τα τυπικά όρια των καθηκόντων τους, δημιουργώντας ένα ανάχωμα ανθρωπιάς απέναντι στη φυσική καταστροφή.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ειδικός Γραμματέας για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς, Νίκος Χρυσάκης, προέβη σε μια δήλωση αναγνώρισης:
«Θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς. Εκεί όπου τα ζώα είχαν ανάγκη από φροντίδα, εσείς ήσασταν παρόντες. Με τη γνώση, την εμπειρία, την ψυχραιμία και κυρίως την ανθρωπιά σας, δώσατε ανακούφιση, ασφάλεια και ελπίδα σε δεκάδες πυρόπληκτα ζώα. Η προσφορά σας ξεπερνά τα όρια του επαγγέλματος και τιμά το λειτούργημα του κτηνιάτρου. Σας ευχαριστώ ειλικρινά για όσα προσφέρατε και για το παράδειγμα που δώσατε σε όλους μας».
Η ανάγκη για μόνιμες δομές και η διαρκής ετοιμότητα
Ωστόσο, παρά τα θερμά συγχαρητήρια και την κρατική αναγνώριση, το κεντρικό συμπέρασμα παραμένει το ίδιο: όταν ξεσπούν εκτάκτους ανάγκες, πάλι οι εθελοντές έβγαλαν το φίδι από την τρύπα. Αυτή η αλήθεια αναδεικνύει την επιτακτική ανάγκη για περαιτέρω ενίσχυση των δομών πολιτικής προστασίας ζώων και διαρκή υποστήριξη των εθελοντικών δικτύων.
Καταλήγοντας, η αφοσίωση των κτηνιάτρων και των νοσηλευτών στα Βίλια και τα Μέγαρα αποτελεί έναν φωτεινό φάρο ελπίδας. Εντούτοις, η κοινωνία οφείλει να στηρίζει έμπρακτα αυτούς τους ανθρώπους, διασφαλίζοντας ότι η προσφορά τους δεν θα θεωρείται δεδομένη, αλλά θα αποτελεί τον καταλύτη για έναν πιο ευαίσθητο και οργανωμένο μηχανισμό προστασίας των ζώων στο μέλλον.
