Από Πόντιος Πιλάτος… πρωταγωνιστής στο αεροδρόμιο: Η μεταμόρφωση του Ειδικού Γραμματέα.
Αν σε κάτι πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στον Ειδικό Γραμματέα Προστασίας των ζώων Συντροφιάς Ν. Χρυσάκη είναι ότι δεν αφήνει ανεκμετάλλευτα τα φώτα της δημοσιότητας για να προωθήσει το προφίλ του.
Είναι σαν τους πολιτικούς που ο θυμόσοφος λαός τους έχει αποδώσει τον τίτλο «βουλευτής καλοχαιρέτας», που δεν χάνουν ευκαιρίες αυτοπροβολής.
Είναι σας τους υπουργούς, ακόμη και τους πρωθυπουργούς, που παρεισφρέουν σε κάθε διάκριση Έλληνα αθλητή για να πάρουν «μοιράδι» από τη δόξα!
Τέτοιος είναι και ο Νικόλαος Χρυσάκης!
Χθες Τετάρτη 18 Μαρτίου, προσγειώθηκαν με την ειδική πτήση που οργάνωσε το υπουργείο Εξωτερικών, οι Έλληνες μόνιμοι κάτοικοι των αραβικών χωρών που αρνήθηκαν να αφήσουν πίσω την οικογένεια τους, τα κατοικίδια τους.
Όλες αυτές τις ημέρες που φιλοζωϊκές οργανώσεις και πολίτες πίεζαν μία ράθυμη Κυβέρνηση να βρει λύση, ο κος Χρυσάκης, ουδέν έπραττε. Η Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ζώων Συντροφιάς είχε υιοθετήσει λογική Πόντιου Πιλάτου «ένιπτε τας χείρας». Ουδεμία ανακοίνωση έστω συμπαράστης στην ηρωϊκή αν μη τι άλλο στάση αυτών των κηδεμόνων που παρέμεναν σε χώρες που βάλλονταν απο πυραύλους γιατί δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα αφήσουν πίσω την οικογένεια τους.
Όταν η πίεση των ανθρώπων που νιώθουν αισθήματα απέναντι σε αυτούς που δεν έχουν φωνή και αναφέρομαι στους πολίτες αλλά και σε φιλοζωικές οργανώσεις όπως η Νέμεσις, έφερε αποτέλεσμα, ο πανηγυρτζής Νικόλαος Χρυσάκης, βρέθηκε στο αεροδρόμιο να υποδεχθεί τους ανθρώπους που παρέμεναν στο μέσο της ανταλλαγής πυραύλων γιατί αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα κατοικίδια τους.
Από εδώ και πέρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δώσουμε τα πανηγύρια και τις δηλώσεις του Νικόλαου Χρυσάκη, όπως ο ίδιος τα μετέδωσε…
Σ’ εμάς, για να είμαστε ευγενικοί και ήπιοι, οι πρακτικές του προκαλούν θυμηδία.
Θαυμάστε τον Ειδικό Γραμματέα σε πόζες και με την περηφάνεια του «βουλευτή καλοχαιρέτα»
Θαυμάστε τον και σε δηλώσεις που τουλάχιστον σ’ εμάς μας έφερε όταν τις ακούσαμε το στίχο του Μανώλη Αναγνωστάκη “«Δεν έφταιγε ο ίδιος, τόσος ήτανε…»
