Δυστυχώς στην Ελλάδα, η Παγκόσμια Ημέρα «Αδέσποτων Ζωών» θα έπρεπε να μετονομαστεί σε Παγκόσμια Ημέρα «Ανεύθυνης Ιδιοκτησίας».
Υπάρχουν ακόμα τοπικές κοινωνίες οι οποίες αδυνατούν να καταλάβουν ότι το πρόβλημα που λέγεται «ΑΔΕΣΠΟΤΑ» σημαίνει απλά ότι τρέχω πίσω από ένα άλυτο πρόβλημα, το οποίο και γνωρίζω ότι είναι άλυτο.
Η Διττή Φύση του Προβλήματος
Το πρόβλημα είναι κατά βάση διττό: (α) Η ανάγκη διαχείρισης και μέριμνας των ήδη υπαρχόντων αδέσποτων ζώων, με φροντίδα, στειρώσεις, υιοθεσίες κλπ και (β) Η ανάγκη για προληπτικά μέτρα για την αποτροπή ύπαρξης νέων.
Το Παράδειγμα της «Ανοιχτής Βρύσης»
Εδώ λέμε συνήθως το παράδειγμα με την ανοιχτή βρύση (που είναι οι ιδιοκτήτες δεσποζόμενων) η οποία τρέχει συνεχώς νερό (εγκαταλείψεις). Ο υπεύθυνος αντί να δώσει λύση (ο Δήμος), αντί να πάει δηλαδή και να κλείσει τη βρύση (με ελέγχους στα δεσποζόμενα, με στειρώσεις κλπ), προσπαθεί να δώσει λύση σκουπίζοντας με τη σκούπα το νερό που βρίσκεται στο πάτωμα (αδέσποτα). Αν δεν κλείσεις τη βρύση, το νερό θα συνεχίσει να τρέχει ασταμάτητα.
Η Μαθηματική Εξέλιξη της Αναπαραγωγής
Ο Νόμος επιτρέπει μια γέννα σε κάθε ιδιόκτητο ζώο. Δηλαδή «κ. Μανώλη» το ζώο σου επιτρέπεται να γεννήσει αύριο και να κάνει 8 κουταβάκια. Άρα αύριο μετά τη γέννα θα έχεις 1+8= 9 σκύλους. Ο καθένας από αυτούς τους νέους 8 σκύλους έχει επίσης δικαίωμα από μια γέννα, οπότε αν γεννήσουν και οι 8 σκύλοι από 8 κουταβάκια, θα έχεις σε 1,5 χρόνο 64 σκύλους. Δηλαδή «κ. Μανώλη» δεν σου είναι αρκετοί οι 64 σκύλοι; Άρα «κ. Μανώλη» ο νόμος σε προστατεύει από το να γίνεις παραβάτης εγκαταλείποντάς τα και προστατεύει την κοινωνία από τον υπερπληθυσμό και τη μελλοντική τους αδεσποτία.
Η Λύση Βρίσκεται στον Έλεγχο
Πόσο δυσνόητο είναι λοιπόν για τους ιθύνοντες ενός τόπου να καταλάβουν αυτόν τον μηχανισμό; Ότι η λύση για τα «ΑΔΕΣΠΟΤΑ» είναι ο έλεγχος στα «ΔΕΣΠΟΖΟΜΕΝΑ» με τη λήψη μέτρων για την αποτροπή των εγκαταλείψεων. Πώς; Με τα εργαλεία που δίνει το κράτος (Ν. 4830/2021) όπως: Ηλεκτρονική Σήμανση, έλεγχος παράνομων αναπαραγωγών, υποχρεωτική στείρωση, DNA, βοήθεια στις ευάλωτες ομάδες κλπ, τα οποία είναι «δεμένα, αλληλένδετα μεταξύ τους».
Πολιτικό Κόστος και Διοικητική Αδράνεια
Γιατί λοιπόν κάποιοι «ιθύνοντες» κλείνουν τα μάτια; Γιατί ο έλεγχος έχει ξεκάθαρα πολιτικό κόστος. Προτιμούν δηλαδή να εφευρίσκουν «κακούς δράκους» στο κράτος ή στη νομοθεσία, παρά να επιβάλλουν τη νομιμότητα στους ψηφοφόρους τους.
Όταν βέβαια το κράτος ισχυρίζεται με θέρμη ότι υπάρχουν αζήτητα εκατομμύρια ευρώ λόγω έλλειψης μελετών, οι δικαιολογίες περί «κακού κράτους» καταρρέουν.
Η Απαίτηση των Πολιτών για Χρηστή Διοίκηση
Ο δημότης έχει πλέον κουραστεί να βλέπει τα χρήματά του να σπαταλούνται σε ημίμετρα χωρίς αποτέλεσμα. Απαιτεί χρηστή διοίκηση και αιτιώδη συνάφεια μεταξύ δαπανών και λύσεων. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι κάθε ευρώ που δαπανάται σε ημίμετρα διαχείρισης, χωρίς έλεγχο της πηγής (των δεσποζόμενων), είναι χρήματα των δημοτών που πετιούνται σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Η χρηστή διοίκηση επιβάλλει επένδυση στην πρόληψη και επ’ ουδενί όχι επένδυση σε μια ανεξέλεγκτη και αέναη χρηματοδότηση της κάθε ανευθυνότητας.
Αντικειμενικά προβλήματα υπάρχουν εννοείται, σίγουρα κάπου υπάρχει υποστελέχωση υπηρεσιών, έλλειψη υποδομών. Όμως ο κάθε δημότης μπορεί να καταλάβει πότε αυτά είναι υπαρκτά και πότε αυτά είναι ξεκάθαρα προσχηματικά.
Τα 5 Σημάδια μιας «Κακής» Διοίκησης
Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία:
- Μετάθεση Ευθυνών: Επίκληση του «κακού κράτους» που δήθεν δεν χρηματοδοτεί, την ώρα που εκατομμύρια ευρώ παραμένουν στα αζήτητα λόγω έλλειψης μελετών.
- Λαϊκισμός: Επίθεση στον Νόμο για να «προστατευτούν» τάχα οι ψηφοφόροι (συγγνώμη οι πολίτες ήθελα να πω) από τις υποχρεώσεις τους.
- Ιδεοληπτικές Θεωρίες: Επιστράτευση θεωριών συνωμοσίας και αναχρονιστικών ιδεοληπτικών θεωριών για να δικαιολογηθεί η αδράνεια.
- Προσχηματικές Δράσεις: Στην περίπτωσή μας κάνω 100 στειρώσεις «για τα μάτια του κόσμου» και μια τυπική σύμβαση, απλώς για να αποφευχθούν οι ποινικές ευθύνες της παράλειψης καθήκοντος. Ο δικαστής πάντα λαμβάνει υπόψη την “καλή πρόθεση”.
- Σύγκρουση με το Φιλοζωικό Κίνημα (και ιδίως με τους ανιδιοτελείς εθελοντές): Το μεγαλύτερο σφάλμα στρατηγικής. Όταν μια διοίκηση στρέφει εναντίον της τους μόνους ανθρώπους που προσφέρουν ουσιαστικό έργο στο πεδίο, απλώς «πυροβολεί τα πόδια της».
Τουρισμός και Διεθνής ΕικόναΔεν είναι μόνο ζήτημα παιδείας, είναι και ζήτημα επιβίωσης. Μόλις προχθές η Υπουργός Τουρισμού κατάλαβε αυτό που φωνάζουμε 20 χρόνια στην Ελλάδα, ότι η κακοποίηση των ζώων συνδέεται άρρηκτα με την εικόνα της χώρας και τον τουρισμό. Η εγκατάλειψη, τα κακοποιημένα αδέσποτα, οι οχλήσεις από αυτά, τα βαρελόσκυλα, τα κακοποιημένα ιπποειδή όπως τα γαϊδουράκια της Σαντορίνης κλπ, εκπέμπουν ένα αρνητικό ηθικό σήμα (moral signal) που πλήττει το τουριστικό μας προϊόν και τον πολιτισμό μας.
Μια Έκκληση και μια Αλληγορία
- Προς τους Φιλόζωους: Προσοχή στην παγίδα του «διαίρει και βασίλευε». Η εσωστρέφεια και οι συγκρούσεις μεταξύ των σωματείων και εθελοντών είναι το καλύτερο δώρο για τις αδρανείς διοικήσεις. Η ισχύς σας βρίσκεται στην ενότητα.
- Προς τους Ιθύνοντες: Ίσως η μοναδική οριστική λύση θα ήταν αλληγορική. Αν τα ζώα αποκτούσαν ξαφνικά δικαίωμα ψήφου, η ηθική υποχρέωση θα γινόταν «πολιτική προτεραιότητα» μέσα σε μία νύχτα.
Συμπέρασμα
Όταν η έλλειψη παιδείας συναντά την ασύστολη κουτοπονηριά και τον υπερπληθυσμό ζώων σε μια περιοχή, το μείγμα είναι εκρηκτικό. Αν δεν αποφασίσουμε να κλείσουμε τη βρύση της ανευθυνότητας, η 4η Απριλίου θα παραμείνει μια ημέρα υπενθύμισης της συλλογικής μας αποτυχίας.
