Το πρώτο και βασικότερο ζήτημα όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη ενός ζώου είναι να γνωρίζουμε ότι έχουμε ΕΥΘΥΝΗ!
Αυτή η ευθύνη πηγάζει κυρίως από τον αστικό μας κώδικα. Αναλυτικότερα το άρθρο 924 ΑΚ ορίζει “ο κάτοχος ζώου ευθύνεται για τη ζημία που προξενήθηκε από αυτό σε τρίτον. Αν η ζημία έγινε από κατοικίδιο ζώο που χρησιμοποιείται για το επάγγελμα, τη φύλαξη της κατοικίας ή τη διατροφή του κατόχου του, αυτός δεν ευθύνεται αν αποδείξει ότι δεν τον βαρύνει κανένα πταίσμα ως προς τη φύλαξη και την εποπτεία του ζώου”.
Υποχρέωση φύλαξης και εποπτείας
Ο κάτοχος κατοικίδιου ζώου έχει υποχρέωση φύλαξης και εποπτείας, με σκοπό την προστασία των τρίτων από την εγγενή επικινδυνότητά του. Αυτό σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένος να λαμβάνει όλα τα μέτρα που είναι αναγκαία και δυνατά για να ανατρέψουν την εκ μέρους του ζώου πρόκληση ζημίας σε τρίτον. Όπως για παράδειγμα, να το κρατά περιορισμένο για να μην ξεφύγει από τον έλεγχο του, να βάλει φίμωτρο κ.λπ.
Τι θεωρεί ο Αστικός Κώδικας αν ο σκύλος δαγκώσει
Αν λοιπόν ο σκύλος δαγκώσει τότε ο νόμος θεωρεί:
α) ότι ο ιδιοκτήτης παραμέλησε την υποχρέωση για φύλαξη και εποπτεία του ζώου
β) ότι ανάμεσα στην υποχρέωση για εποπτεία και την πρόκληση ζημίας υπάρχει ο απαιτούμενος αιτιώδης σύνδεσμος. Με την έννοια ότι η ζημία δεν θα προκαλούνταν αν ο κάτοχος δεν είχε παραμελήσει την εποπτεία του ζώου
Ο τρόπος της απαλλαγής από την ευθύνη
Το «ζουμί» για όσους συγκατοικούν με σκύλο βρίσκεται στη δεύτερη πρόταση του άρθρου. Ο ιδιοκτήτης σκύλου μπορεί να απαλλαγεί αν αποδείξει ότι δεν τον βαρύνει πταίσμα. Αυτή η απαλλαγή επέρχεται όταν ο ιδιοκτήτης σκύλου που δάγκωσε αποδείξει ότι τα ληφθέντα απ’ αυτόν μέτρα είναι τέτοια κατ’ είδος και βαθμό ασφαλείας, που αποκλείουν το ενδεχόμενο να προκύψει από την κατοχή του ζώου κακό σε τρίτους. Σε κάθε περίπτωση, όταν η ζημιογόνος συμπεριφορά του ζώου προκλήθηκε από ανωτέρα βία ή ζημία που θα συνέβαινε έτσι ή αλλιώς, και δεν μπορούσε να αποτραπεί όποιο μέτρο ελάμβανε ο ιδιοκτήτης του σκύλου που δάγκωσε, αυτός δεν ευθύνεται.
