Ο Δημήτρης Στριλάκος είναι δημοσιογράφος, με μοναδική γραφή και παρουσίαση θεμάτων. Έχει ταυτίσει τη ζωή του και την επαγγελματική του καριέρα με το κυνήγι και τους κυνηγετικούς σκύλους και αν μη τι άλλο γνωρίζει (καταθέτω την προσωπική μου άποψη) την ψυχοσύνθεση του σκύλου. Η άποψη κάθε σοβαρού ανθρώπου ακόμη και δεν ταυτιζόμαστε με τις απόψεις του ή το τρόπο δράσης του (για παράδειγμα προσωπικά δεν μπορώ να δεχθώ ως χόμπι κάτι που προκαλεί τον πόνο και το θάνατο), είναι σεβαστή και σίγουρα τροφή για σκέψη… Παραθέτω λοιπόν αυτούσια την άποψη του για το αν το πιτμπουλ που προκάλεσε τα θανατηφόρα πλήγματα στο 2χρονο αγοράκι είναι απαθές σε ό,τι αντιμετωπίζει. Είναι ταυτόχρονα θεωρώ μία εμπεριστατωμένη απάντηση στον Έλληνα Γκέμπελς που δρα κατά των αδέσποτων Γρ. Γουρδομιχάλη που δήλωσε για να «γυμνάσει τα μυαλά της κοινής γνώμης» το εξής: «Πρώτη φορά βλέπω σκυλί με τέτοια απάθεια, έχουμε δεχθεί 60.000 ζώα. Αυτό το σκυλί δεν δείχνει φόβο, χαρά, επιφυλακτικότητα, κανένα συναίσθημα. Προβληματίζει πολύ η συμπεριφορά του».
Η άποψη του Δημήτρη Στριλάκου
Οι σκύλοι που έχουν κακοποιηθεί ή έχουν υποστεί υπερβολικές τιμωρίες, βία και εκφοβιστικούς τρόπους εκπαίδευσης, μπορεί όντως να υιοθετήσουν αυτήν την «αποτραβηγμένη» και «απαθή» στάση που εντοπίζει ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ.
Είναι προσπάθεια να αυξήσουν την απόσταση, να αποστρέψουν το βλέμμα τους, να μην ανταποκριθούν σε κανένα ερέθισμα, γιατί δεν εμπιστεύονται την ανταπόκριση που θα έχουν από τους ανθρώπους ή τους φροντιστές τους…
Αυτοί οι σκύλοι ζουν σε μια κατάσταση συνεχούς άγχους, που όμως δεν εξωτερικεύουν. Γι’ αυτό και συχνά επιτίθενται απροειδοποίητα, προσπαθώντας να προστατεύσουν τον εαυτό τους.
Σε τόσο σοβαρά θέματα, καλό είναι να θυμόμαστε όλοι ότι ο σκύλος είναι ένα ζώο με κυνόδοντες, όχι άνθρωπος. Δεν έχει ανθρώπινα συναισθήματα, έχει συναισθήματα σκύλου. Δεν παίρνει αποφάσεις όπως εμείς. Δεν «αισθάνεται ένοχος» όταν κάνει κάτι λάθος. Ανεξάρτητα από ότι πιστεύουν πολλοί εδώ μέσα, ο σκύλος…ξέρει πως εμείς δεν είμαστε ούτε η «μαμά» του, ούτε ο «μπαμπάς» του
Επειδή, όμως, ο άνθρωπος είναι βαθιά ανασφαλές και εξόχως ναρκισσιστικό πλάσμα, κουβαλά την ακατανίκητη ανάγκη να βλέπει τον εαυτό του παντού. Ό,τι δεν καταλαβαίνει, το εξηγεί με αναλογίες προς τον εαυτό του. Ό,τι δεν του μοιάζει το εξανθρωπίζει, για να του φαίνεται πιο οικείο, πιο βολικό, πιο ελεγχόμενο.
Το πιο μεγάλο λάθος σε αυτό δεν είναι ότι έτσι ακυρώνουμε την αληθινή φύση των άλλων όντων. Είναι ότι αρνούμαστε να τα δούμε ως έχουν, με τη δική τους νοημοσύνη και τα δικά τους ένστικτα, τη δική τους «ηθική» – αν έχουν κάποια. Και κάπως έτσι καταλήγουμε σε τραγικά περιστατικά σαν αυτό της Ζακύνθου
