Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,
Σας ευχαριστώ που είστε εδώ όλες και όλοι και φυσικά ευχαριστώ τους διοργανωτές για την πρόσκληση. Αρχικά επιστρέψτε μου να σας συστηθώ καθώς ενδεχομένως αρκετοί μπορεί να μην με γνωρίζουν. Η δημοσιογραφική ενασχόληση μου με τα ζώα άρχισε το 2010 και έναν χρόνο μετά δημιούργησα το www.zoosos.gr. Είναι ο ενημερωτικός ιστότοπος που έχει καθιερωθεί πια, στον οποίο δημοσιεύονται ειδήσεις για όσα συμβαίνουν στα ζώα στη χώρα μας. Στόχος μου ήταν να αναδείξω ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα, που έμενε επί δεκαετίες στο περιθώριο και από τους δημοσιογράφους, ώστε να αναγκαστούν οι αρμόδιοι να ασχοληθούν και να οδηγηθούμε σε λύσεις.
Άσκηση αυτογνωσίας το Συνεδριο
Το σημερινό συνέδριο δεν είναι μια γιορτή. Θέλουμε να ελπίζουμε όμως ότι θα γίνει μια άσκηση αυτογνωσίας και πως θα συνιστά μια πολιτική πράξη η οποία θα οδηγήσει κάποιους σε μια άλλη κατεύθυνση γιατί πρέπει να μάθουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας και να απαιτούμε και για το καλό των ζώων. Πρέπει επιτέλους να ειπωθεί χωρίς μισόλογα ότι η κατάσταση με τα αδέσποτα στη χώρα μας είναι αποτέλεσμα όχι μόνο της αντι-φιλοζωικής κουλτούρας της δικής μας, των παππούδων και των γονιών μας. Είναι κυρίως το αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών που δεν αντιμετώπισαν με τη δέουσα σοβαρότητα και ενσυναίσθηση το θέμα της διαχείρισης των εκατομμυρίων ζώων, τα οποία μόνο υποφέρουν. Αυτά που συμβαίνουν στα ζώα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα δεν γίνονται εξαιτίας του κακού μας ριζικού ή ενός θεϊκού θελήματος. Είναι τα αποτελέσματα πολιτικών αποφάσεων – ή καλύτερα πολιτικής απραξίας δεκαετιών. Πρόκειται για τα αποτελέσματα από όσα δεν έγιναν, από εκείνους οι οποίοι ουσιαστικά ακόμα και τώρα χαϊδεύουν αυτιά και ταυτόχρονα συλλέγουν πολύτιμες ψήφους είτε από όσους έχουν κέρδος από αυτήν την ανεξέλεγκτη κατάσταση, είτε από εκείνους οι οποίοι είναι τουλάχιστον αφελείς και θεωρούν ότι ο Φυστίκης, ο Πίνατ που μένει στο Μαξίμου, είναι μια αλλαγή αρκετά σημαντική… Φυσικά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και τη μεγάλη επιρροή εκείνων που θεωρούν πως ό,τι κάνει το κόμμα τους είναι και σωστό για τα ζώα και πως όσοι αντιδρούν είναι απλά μίζεροι.
Και πριν μιλήσουμε για τη δική μας ευθύνη, την ατομική ευθύνη, ως πολιτών, ως ιδιωτών, ως εθελοντών ως ατόμων – μελών με τη γενική έννοια του όρου ενός σίγουρα μη ενοποιημένου φιλοζωικού κινήματος – οφείλουμε να περιγράψουμε με σαφήνεια την πραγματικότητα και πως μας αντιμετωπίζει αλλά και τι δεν κάνει, η Πολιτεία, το Κράτος, η Κυβέρνηση, οι Θεσμοί.
Πολιτικό ζήτημα
Η διαχείριση των αδέσποτων και γενικώς ό,τι σχετίζεται με τα δικαιώματα των ζώων και στην Ελλάδα και παγκοσμίως είναι πολιτικά ζητήματα – και πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε και να τα διεκδικούμε ως τέτοια.
- -Η διαχείριση των αδέσποτων είναι – και κατά τη γνώμη μου πρέπει να παραμείνει – αρμοδιότητα του κράτους.
- -Οι νόμοι ψηφίζονται στη Βουλή από την κυβέρνηση, τα κόμματα, τους βουλευτές και το λέω γιατί δυστυχώς και μεταξύ των φιλόζωων αυτό δεν είναι ξεκάθαρο…
- -Οι οικονομικοί πόροι που δίνονται ή δεν δίνονται βγαίνουν από τον κρατικό προϋπολογισμό ή άλλα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
- -Οι προσλήψεις κτηνιάτρων, ζωοκόμων, δημοτικών υπαλλήλων αποφασίζονται από τα υπουργεία.
- -Οι δημόσιες δομές (κτηνιατρεία, κυνοκομεία) είναι ευθύνη της κυβέρνησης, αφού η κυβέρνηση νομοθετεί.
Αυτά πρέπει να γίνουν κατανοητά από όλους, γιατί δεν είναι. Και αυτό ας μην σας ξενίζει.
Ακούω συχνά όταν θέτω το ζήτημα στην πολιτική του διάσταση ότι «δεν πρέπει να μπλέκουμε τα ζώα με την πολιτική»… Και αυτή η φράση από μόνη της αποδεικνύει την άγνοια πολλών, οι οποίοι σίγουρα αγαπούν τα ζώα, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Γιατί τα προβλήματα δεν λύνονται με ευχές και θετικές σκέψεις ούτε με οργισμένες φατσούλες στα σόσιαλ…
Οι ευθύνες και της σημερινής κυβέρνησης και ο επικοινωνιακός χειρισμός της φιλοζωίας
Η κυβέρνηση, που βρίσκεται στην εξουσία σχεδόν 7 χρόνια, έκανε κάτι που καμία προηγούμενη δεν έπραξε σε τέτοιο βαθμό: Χρησιμοποίησε τη φιλοζωία συστηματικά για να χτίσει το «προοδευτικό» και το «ευαίσθητο» προφίλ κυρίως του πρωθυπουργού και όχι μόνο. Βλέπουμε συχνά φωτογραφίες και βίντεο με σκυλάκια και γατάκια αγκαλιά με κυβερνητικούς παράγοντες δημοσιευμένα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ακούμε και πολλά μεγάλα λόγια. Αυτά οδηγούν στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι το θέμα της διαχείρισης των αδέσποτων είναι ψηλά στην κυβερνητική ατζέντα. Είναι όμως;
Χωρίς να θέλω να μηδενίσω το όποιο έργο έχει γίνει, επισημαίνω πως αυτή η περίπου πλασματική εικόνα δεν στηρίχθηκε από καμία ουσιαστική δομική πολιτική αλλαγή. Και το αναφέρω αυτό χωρίς να ξεχνάω ότι στο Υπουργείο Εσωτερικών η Νέα Δημοκρατία δημιούργησε την Ειδική Γραμματεία για τα Ζώα Συντροφιάς, η οποία λειτουργεί μεν αν και με μικρό αριθμό υπαλλήλων καθώς δεν είναι Γενική Γραμματεία. Θυμίζω ότι χρειάστηκε οι αρμόδιοι να ξοδέψουν δημόσιο χρήμα και να γίνει πρόσληψη μιας επικοινωνιολόγου ώστε να φανεί τουλάχιστον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης ότι γίνεται δουλειά, αν και ουσιαστικά είναι μια επιδερμική αντιμετώπιση του κρίσιμου ζητήματος. Και γιατί είναι επιδερμική; Γιατί οι πολιτικές και νομοθετικές αλλαγές για να υπάρξει ουσιαστική μεταβολή και στη διαχείριση των αδέσποτων είναι τελείως αντίθετες με την πολιτική κουλτούρα του κυβερνώντος κόμματος. Μόνο με εγκυκλίους η κατάσταση των αδέσποτων ζώων δεν βελτιώνεται και ο αριθμός τους δεν μειώνεται. Οι υποστελεχωμένες δημόσιες υπηρεσίες παραμένουν διαλυμένες, γιατί η κυβέρνηση δεν θέλει να κάνει προσλήψεις.
Η αλλαγή αυτή δεν έχει γίνει, παρά την κυβερνητική προπαγάνδα και των Μ.Κ.Ο. που συνεργάζονται με το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Και δεν θα συμβεί γιατί:
- -Δεν δημιουργήθηκαν δημόσιες κτηνιατρικές δομές που μάλιστα να λειτουργούν πέραν ενός τυπικού ωραρίου. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες.
- -Δεν έγιναν προσλήψεις κτηνιάτρων και άλλου εξειδικευμένου προσωπικού.
- -Οι δήμοι εξακολουθούν να λειτουργούν με υπαλλήλους που δεν επαρκούν ούτε στο ελάχιστο και έχουν στη διάθεση τους ελάχιστους πόρους.
- -Τα Δημοτικά Κυνοκομεία αποδεδειγμένα δεν λύνουν το πρόβλημα. Όσα ζώα και να κλείσουμε εκεί η παραγωγή νέων αδέσποτων είναι χωρίς σταματημό, αφού οι έλεγχοι στα ιδιόκτητα ζώα είναι ή ελάχιστοι ή δεν γίνονται καθόλου καθώς για παράδειγμα η Δημοτική Αστυνομία δεν διαθέτει προσωπικό, όπου υφίσταται ως υπηρεσία.
Σοβαρότατες ελλείψεις και υποστελέχωση συναντάμε στην ΕΛ.ΑΣ., στις Διευθύνσεις Κτηνιατρικής, στα Δασαρχεία, στις Εισαγγελίες, στα Δικαστήρια σε κάθε υπηρεσία που εμπλέκεται στη διαχείριση των αδέσποτων, και πρέπει να πάρει είτε προληπτικά μέτρα ή να εμπλακεί στη δίωξη των παραβατών. Και για όλα αυτά ευθύνεται το κράτος. Αν έχετε την ατυχία να διαχειριστείτε περιστατικό με σοβαρά άρρωστο ή τραυματισμένο ζώο που βρέθηκε νύχτα, αργία, ή Σαββατοκύριακο θα διαπιστώσετε με τον πιο πικρό τρόπο το μεγάλο κόστος ψυχολογικό και οικονομικό για τη διάσωση του. Αν βρείτε ζώο να κακοποιείται σε περιοχή η οποία δεν βρίσκεται κοντά σε μια μεγάλη πόλη και θέλετε να το βοηθήσετε θα βρεθείτε αντιμέτωποι με ανύπαρκτες δημόσιες υπηρεσίες. Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε διαπιστώσει πως σε δημοτικά κυνοκομεία ή και σε άλλες υπηρεσίες, αρμόδιοι κτηνίατροι είναι υπάλληλοι που δεν είναι όλοι ικανοί στη φροντίδα γατιών και σκυλιών. Αν έχουν επαρκείς γνώσεις πάνω στο αντικείμενο τους, μπορεί να μην έχουν στα χέρια τους κατάλληλο εξοπλισμό δηλαδή τη δυνατότητα να προσφέρουν ουσιαστική περίθαλψη ή να κάνουν στειρώσεις. Και δυστυχώς υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι δεν αγαπούν τα πλάσματα που φτάνουν στα χέρια τους μεταξύ ζωής και θανάτου. Όλες αυτές οι πράξεις και οι ολοφάνερες παραλείψεις έχουν ολέθριες συνέπειες για τα ίδια τα ζώα και αποδεικνύουν τον θεσμικό εμπαιγμό σε βάρος των εθελοντών. Παράλληλα με όλα αυτά βλέπουμε και τη συστηματική προσπάθεια που γίνεται με αναθέσεις σε ιδιώτες. Έτσι το φιλοζωικό έργο μεταβιβάζεται στον ιδιωτικό τομέα, ώστε κάποιοι να κερδίζουν αλλά ουσιαστικά να αποφεύγεται η αύξηση της χρηματοδότησης των δήμων, η λογοδοσία, η πρόσληψη προσωπικού που να θέλει να εργαστεί με τα αδέσποτα και να μην το βλέπει ως αγγαρεία.
Η σύγκριση με το ΕΣΥ
Κάποτε, πριν αποκτήσουμε στη χώρα μας Εθνικό Σύστημα Υγείας, οι φτωχοί άνθρωποι πέθαιναν κυριολεκτικά – μια και μιλάμε για ζώα – «σαν το σκυλί στ’ αμπέλι». Αν δεν είχες χρήματα το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι δικοί σου ήταν να σου δώσουν μαντζούνια και να καλέσουν τον παππά να σε διαβάσει. Όταν το κίνημα διεκδίκησε, απαίτησε και κατάφερε την πολιτική αλλαγή και φτάσαμε στην ίδρυση του Ε.Σ.Υ. δηλαδή στη λειτουργία δημόσιων νοσοκομείων και στη δωρεάν περίθαλψη ο ελληνικός λαός και οι πιο φτωχοί από τους φτωχούς κέρδισαν ένα θεμελιώδες δικαίωμα. Να μην εξαρτάται η ζωή τους από το πορτοφόλι τους. Το ίδιο ακριβώς ισχύει για τα ζώα. Αν δεν διεκδικήσουμε, αν δεν απαιτήσουμε με κάθε μέσο και κάθε τρόπο και συστηματική πίεση τη δημιουργία δημόσιων δομών δηλαδή δημόσια, δημοτικά κτηνιατρεία, κλινικές με 24ωρη φροντίδα, στελέχωση, επαρκή χρηματοδότηση, και όχι επικοινωνιακά τρικ, θα συνεχίσουμε να ζούμε αυτή τη δραματική συνθήκη, η οποία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά εδώ και 40 χρόνια τουλάχιστον. Αν δεν διεκδικήσουμε το να μην μας χρησιμοποιούν και εμάς τους ίδιους οι βολεμένοι με την εξουσία και την αναρμοδιότητα, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τριτοκοσμικές εικόνες και να καταμετράμε ζώα εγκαταλελειμμένα, τραυματισμένα, άρρωστα, αβοήθητα. Αν δεν διεκδικήσουμε όλα αυτά θα συνεχίσουμε να πληροφορούμαστε για περιστατικά σαν αυτό με το άλογο στην Αιτωλοακαρνανία. Το ζώο έμεινε 20 ώρες στην άσφαλτο να αργοπεθαίνει αβοήθητο μέσα σε φρικτούς πόνους επειδή κανένα όργανο της Πολιτείας δεν μπορούσε – ή δεν ήθελε – να αναλάβει την ευθύνη.
Χρήσιμοι ηλίθιοι για την Κυβέρνηση οι εθελοντές
Μια ευθύνη που η Νέα Δημοκρατία φρόντισε να μην έχουν οι αρμόδιοι, εν προκειμένω οι Περιφέρειες, ώστε τα ιπποειδή να υποφέρουν μεν αλλά κανείς από την πλευρά του κράτους να μην παρεμβαίνει. Αν αμφιβάλετε γι’ αυτό που σας αναφέρω, ρίξτε μια ματιά στην απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για τα ανεπιτήρητα ιπποειδή, η οποία έγινε νόμος του κράτους τον Οκτώβριο του 2023. Εκεί θα δείτε πως οι κυβερνώντες κοροϊδεύουν για παράδειγμα τους εθελοντές και τους αντιμετωπίζουν ως χρήσιμους ηλίθιους καθώς για παράδειγμα αναμείχθηκαν με τη διάσωση 100 αλόγων που εγκαταλείφθηκαν από ιδιώτη στον Υμηττό και αποτελούσαν για χρόνια ένα περιφερόμενο κίνδυνο, κινδυνεύοντας φυσικά και τα ίδια. Χωρίς κρατική παρέμβαση, χωρίς δομές, χωρίς υπαλλήλους, χωρίς κονδύλια ούτε η φιλοζωική κουλτούρα μπορεί να καλλιεργηθεί στην κοινωνία. Γιατί είναι ξεκάθαρα πολιτική απόφαση να θεσμοθετηθεί μάθημα φιλοζωίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Όσοι νοιάζονται για τα ζώα που υποφέρουν φτάνουν να καταρρέουν και οι ίδιοι από το οικονομικό και το ψυχολογικό αδιέξοδο και εφόσον εκείνοι, εμείς δηλαδή καταρρέουμε, τα ζώα είναι τελικά στο έλεος όσων που δεν τα συμπονούν και αυτό πρέπει να παλέψουμε, να απαιτήσουμε ώστε να αλλάξει.
Η κοινωνία αλλάζει όχι όμως το κράτος
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε πως η ευαισθητοποίηση του κόσμου ολοφάνερα έχει αυξηθεί ραγδαία. Χιλιάδες συνάνθρωποι μας φροντίζουν ζώα, περιθάλπουν, μοιράζονται στα σόσιαλ κάθε περιστατικό, εκλιπαρούν για βοήθεια, ζητούν στήριξη, ασχολούνται ακόμα και με τα δικαιώματα των ζώων που καταλήγουν στο πιάτο μας. Όμως μένουν μόνο σε αυτό. Και δυστυχώς αφήνουν στην άκρη το θέμα της διεκδίκησης με αποτέλεσμα ο φαύλος κύκλος της δημιουργίας αδέσποτων να είναι χωρίς σταματημό και να μην οδηγούμαστε σε ουσιαστικές λύσεις. Το κράτος δεν προσαρμόστηκε σε αυτή την κοινωνική εξέλιξη και γιατί δεν πιέστηκε αρκετά από το πολυδιασπασμένο και κατά κύριο λόγο απολιτίκ φιλοζωικό κίνημα. Οι ανάγκες πολλαπλασιάστηκαν, αλλά οι δομές που απαιτούνται μαζί με τις απαραίτητες αλλαγές δεν έγιναν. Έτσι φτάνουμε στο όχι και τόσο παράδοξο ενώ η κοινωνία πράγματι νοιάζεται περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν, τα ζώα ακόμα να υποφέρουν. Και αυτό δεν είναι αντίφαση. Είναι αποτέλεσμα κρατικής απουσίας και πολιτικών επιλογών.
Η ευθύνη του φιλοζωικού κινήματος και η ανάγκη αλλαγής προσανατολισμού
Εδώ πρέπει να κάνουμε έστω και εν συντομία και αυτή τη δύσκολη συζήτηση. Για χρόνια, το φιλοζωικό κίνημα εγκλωβίστηκε σε έναν ρόλο που του επέβαλε με την ανυπαρξία της η ίδια η Πολιτεία. Έτρεχε και τρέχει να μαζέψει, να ταΐσει, να κλείσει πληγές, να βρει το δίκιο τους, να φροντίσει νεογέννητα, να στειρώσει, να βρει οικογένειες ώστε κάποια πλάσματα – τα πιο τυχερά – να γλυτώσουν από έναν μαρτυρικό βίο στον δρόμο. Για τα ζώα που σώθηκαν άλλαξε πράγματι η ζωή τους αλλά αυτές οι σπουδαίες πράξεις μεγαλοψυχίας δεν έφεραν ουσιαστική κοινωνική αλλαγή. Το εθελοντικό έργο κάποιων – που συνήθως είναι απέναντι σε πολλούς – όσο μεγάλο και αν είναι δεν οδηγεί σε καθολικές λύσεις. Και αν περιοριζόμαστε σε αυτό, τότε συμμετέχουμε άθελα μας στη διαιώνιση ενός προβλήματος το οποίο θα έπρεπε να λύσει η Πολιτεία και οι θεσμοί της και όχι κάποιοι ευαισθητοποιημένοι εθελοντές. Αυτό το βάρος της ευθύνης δεν μας αναλογεί. Και στόχος μας είναι να ξεβολέψουμε τους αρμόδιους που αρκούνται σε επικοινωνιακές καμπάνιες και φιέστες ή σε μεγάλα λόγια για να κάνουν καριέρες. Φυσικά και δεν λέμε σε εσάς «σταματήστε να βοηθάτε τα ζώα στον δρόμο». Λέμε όμως μην εξαντλείτε τις δυνάμεις σας μόνο σε αυτό. Η φροντίδα των 5 ή 50 ζώων γύρω μας είναι αναγκαία, αλλά δεν οδηγεί σε λύση για τα τρία ή τέσσερα εκατομμύρια αδέσποτα της χώρας. Χρειάζεται κυρίως πολιτική διεκδίκηση. Και χρειάζεται να το αντιληφθούμε αυτό ως το συλλογικό χρέος και να το απαιτήσουμε γιατί διαφορετικά δεν θα συμβεί.
Τι διεκδικούμε από σήμερα, όχι από αύριο
Το πως διεκδικούμε συλλογικά τέτοια ζητήματα και τι απαιτούμε σε τοπικό και Πανελλαδικό επίπεδο είναι κάτι που μπορούμε να το πληροφορηθούμε, να το μάθουμε, αν δεν έχουμε προηγούμενη εμπειρία. Μια γενική κατεύθυνση είναι οι διαμαρτυρίες στους Δήμους, στις Εισαγγελίες, στα Υπουργεία, στα Κόμματα, στους Βουλευτές, στα Δικαστήρια, στην Αστυνομία. Τα ενημερωτικά φυλλάδια, η εξωστρέφεια, οι ανακοινώσεις, τα ενημερωτικά βίντεο και σποτ, η χρήση των σόσιαλ, η παρουσία μας στο σχολεία είναι κάποια από τα μέσα για να γίνει το μήνυμα μας ξεκάθαρο. Είναι τα μέσα και για να μην μας αντιμετωπίζουν ως γραφικές και γραφικούς (με ή χωρίς σεξουαλική ζωή που ασχολούνται μόνο με γάτες αντί να κάνουν 5-6 παιδιά) που εκλιπαρούν για λίγη βοήθεια, που γίνονται ικέτες για να σωθούν ζώα. Είμαστε δημότες, πολίτες οι οποίοι ψηφίζουν και διεκδικούν και δεν αντέχουν άλλο να είναι θύματα.
- Διεκδικούμε: Δημόσιες κτηνιατρικές μονάδες και δημοτικά κτηνιατρεία με εξοπλισμό, 24ωρη λειτουργία, επαρκές και κατάλληλο προσωπικό.
- Διεκδικούμε: Προσλήψεις κτηνιάτρων, τεχνικού και βοηθητικού προσωπικού στους δήμους. Προσλήψεις κτηνίατρων ικανών να προσφέρουν φροντίδα, όχι παροπλισμένους υπαλλήλους που μέχρι χθες έβαζαν υπογραφές για τα σφαγμένα ζώα.
- Διεκδικούμε: Επαρκή χρηματοδότηση σταθερή όχι αποσπασματική.
- Διεκδικούμε: Την εφαρμογή στην πράξη της υποχρεωτικής στείρωσης ζώων και τον αυστηρό έλεγχο της εκτροφής και των εισαγωγών ζώων, εφόσον δεν μπορεί να μπει φραγμός σε αυτά τα δύο.
- Διεκδικούμε: Υποχρεωτικό μάθημα φιλοζωίας σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης από κατάλληλους εκπαιδευτικούς.
- Διεκδικούμε: Τη μη ιδιωτικοποίηση της φιλοζωίας. Η φροντίδα των ζώων είναι δημόσιο αγαθό και όχι επιχειρηματική ευκαιρία. Δεν θέλουμε να κλείσει για παράδειγμα το ΔΙ.ΚΕ.Π.Α.Ζ. όπως κάποιοι φωνάζουν. Θέλουμε να ιδρυθούν και να λειτουργήσουν περισσότερα Δημοτικά, Διαδημοτικά, Περιφερειακά Κέντρα Περίθαλψης Αδέσποτων Ζώων ώστε να μπορεί να προσφέρεται δωρεάν φροντίδα σε γάτες και σκύλους, να υπάρχει αποκέντρωση και όχι υπερσυγκέντρωση ζώων, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί σε απώλειες λόγω παραλείψεων, ελλείψεων, αβλεψίας ή ακόμη και αδιαφορίας των αρμοδίων.
- Διεκδικούμε φυσικά και διαφάνεια και λογοδοσία.
- Φυσικά και διεκδικούμε την πολιτικοποίηση του φιλοζωικού κινήματος που πρέπει δραστηριοποιηθεί σε αυτήν την κατεύθυνση. Ας μην ξεχνάμε πως σε καμιά κοινωνία πουθενά στον κόσμο δεν κερδήθηκαν δικαιώματα χωρίς να προηγηθούν αγώνες.
Η πίεση που πρέπει να ασκήσουμε θα πρέπει να είναι οργανωμένη, συνεχής και θεσμική. Η δράση μας μόνο στους δρόμους δυστυχώς δεν αρκεί.
Οι εθελοντές δεν γίνεται να κάνουν αυτά που οφείλει το κράτος να πράξει για το καλό των ζώων και της κοινωνίας. Οι εθελοντές δεν γίνεται να καταντάνε ζητιάνοι καθώς δεν αντέχουν άλλο οικονομικά για να βοηθήσουν έναν μικρό αριθμό ζώων σε σχέση με τα εκατομμύρια που υπάρχουν εκεί έξω… Άλλωστε όταν η Πολιτεία θέλει να βρει χρήματα τα βρίσκει…
Ποια είναι η επανεκκίνηση που θέλουμε;
Κλείνοντας την τοποθέτηση μου και μιλώντας για την επανεκκίνηση που πρέπει να ακολουθήσει της αυτοκριτικής νομίζω πως είναι κοινώς αποδεκτό ότι θέλουμε η φροντίδα και η προστασία των ζώων να μην λειτουργεί με όρους επικοινωνιακής εκμετάλλευσης. Θέλουμε μια κοινωνία όπου η φροντίδα των αδέσποτων ζώων – και των άλλων ειδών που υποφέρουν γύρω μας – να μην είναι το «χόμπι» κάποιας μεγαλόψυχης ελίτ ή το μαρτύριο που κουβαλάνε τσακισμένοι πραγματικά φιλεύσπλαχνοι συνάνθρωποι μας οι οποίοι δεν στρέφουν το βλέμμα τους μακριά από τα ζώα. Η προστασία των ζώων απαιτούμε να είναι ξεκάθαρα βασική υποχρέωση του κράτους. Ο πολίτης θα δρα επικουρικά αν θέλει και αν αντέχει. Θέλουμε ένα κίνημα που δεν θα εγκλωβίζεται στην καθημερινή διαχείριση μιας τραγωδίας, αλλά θα στοχεύει στην πολιτική αλλαγή που θα εξαλείψει την παραγωγή νέων αδέσποτων και την κακοποίηση των ζώων γενικώς. Το ζητούμενο μια εμάς πρέπει να είναι το πως δεν θα γεννιούνται νέα αδέσποτα. Ζητούμενο είναι να υπάρξουν επαρκείς δημόσιες δομές για τη φροντίδα τους. Να υπάρχει προσωπικό. Να υπάρχει πρόγραμμα. Να υπάρχει προσβασιμότητα των πολιτών σε αυτά και το Κράτος να μην μας αντιμετωπίζει άλλο ως κορόιδα. Και αυτό θα το απαιτούμε ξανά και ξανά μέχρι να γίνει πραγματικότητα. Γιατί δεν πάει άλλο γιατί γίνεται αλλιώς. Σήμερα λοιπόν, κοιτώντας τη φιλοζωία στον καθρέφτη, ας δούμε όχι μόνο όσα κάναμε, αλλά και όσα πρέπει να διεκδικήσουμε από εδώ και πέρα. Όλα αυτά θα γίνουν μόνο με την ενότητα, έστω μεταξύ εκείνων που αντιλαμβάνονται τη ζωή και την κοινωνία από την ίδια οπτική γωνία. Φυσικά θα συμβούν μόνο εφόσον τα διεκδικήσουμε βασισμένοι στην πεποίθηση ότι το δικαίωμα των ζώων στη ζωή αλλά και η προστασία τους είναι δικαιώματα αδιαπραγμάτευτα που κερδίζονται μετά από συλλογική διεκδίκηση.
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
