Το σκοτεινό παρελθόν του Προέδρου και η ΠΦΠΟ
Μια φαινομενικά τυπική διαδικτυακή «στιχομυθία» στάθηκε η αφορμή για να έρθει ξανά στην επιφάνεια το εξαιρετικά προκλητικό παρελθόν ενός ανθρώπου που σήμερα κατέχει το ύπατο αξίωμα της χώρας. Αρχικά, όλα ξεκίνησαν με μια ανάρτηση της επικεφαλής της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας (ΠΦΠΟ), Χριστίνας Νομικού, σχετικά με τη συνάντηση της ομοσπονδίας με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα. Ωστόσο, η δημόσια παρέμβαση της Αικατερίνης Ζερβάκη κάτω από την ανάρτηση αποδόμησε ακαριαία τον πανηγυρικό τόνο της συνάντησης.
Με δύο μόλις φράσεις, η κα Ζερβάκη υπενθύμισε στους πάντες ότι ο κ. Τασούλας δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας άνθρωπος του κομματικού σωλήνα, ο οποίος πραγματοποίησε μια εθιμοτυπική συνάντηση προς άγραν ψήφων για τη Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον, γίνεται σαφές ότι τέτοιου είδους επαφές λειτουργούν τελικά ως ένα επικοινωνιακό «ξέπλυμα» για έναν πολιτικό που προσβάλλει και ευτελίζει συστηματικά τον δημόσιο βίο.
Παίρνοντας, λοιπόν, τη σκυτάλη από την Αικατερίνη Ζερβάκη, παρουσιάζουμε το πραγματικό πολιτικό ποιόν του Κωνσταντίνου Τασούλα, ώστε το φιλοζωικό κίνημα και οι πολίτες να γνωρίζουν ποιο είναι ακριβώς το πολιτικό του προφίλ.
Από τη «Σκληρή Δεξιά» στο υπατο αξίωμα της Χώρας
Στη συνέχεια, αξίζει να αναλυθεί η πορεία του κ. Τασούλα προς το Προεδρικό Μέγαρο, η οποία ξεκίνησε στις αρχές του 2025. Αν και η κυβερνητική πλειοψηφία παρουσίασε την εκλογή του ως κίνηση «συναίνεσης», στην πραγματικότητα επρόκειτο για τον απόλυτο θρίαμβο της κομματικής ορθοδοξίας.
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας υπήρξε πολιτικό «παιδί» και προσωπικός γραμματέας του Ευάγγελου Αβέρωφ από το 1981 έως το 1990. Παρόλα αυτά, πίσω από το καλλιεργημένο προφίλ του «λόγιου κοινοβουλευτικού» κρύβεται μια σκοτεινή διαδρομή δικαστικών εμπλοκών, προκλητικής χρήσης της βουλευτικής ασυλίας και ένας πρωτοφανής διεθνής διασυρμός της χώρας μας.
Το σκάνδαλο της Κηφισιάς και η βαριά κατηγορία για εκβιασμό
Η αφετηρία των σκιών στην καριέρα του εντοπίζεται στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν διετέλεσε Δήμαρχος Κηφισιάς. Ειδικότερα:
- Το χρονικό: Το 1996, εργολάβος οικοδομών ζήτησε άδεια για την ανέγερση εμπορικού κέντρου στην κεντρική πλατεία της Κηφισιάς. Η άδεια εκδόθηκε με επιπλέον τετραγωνικά, τα οποία όμως στη συνέχεια η Πολεοδομία ανακάλεσε, κρίνοντας ότι αποτελούσαν κοινόχρηστο χώρο.
- Η καταγγελία: Το 2001, ο εργολάβος κατέθεσε μήνυση κατά του Κ. Τασούλα για απόπειρα εκβίασης. Σύμφωνα με τη μήνυση, ο τότε δήμαρχος απαιτούσε το αστρονομικό ποσό των 70 εκατομμυρίων δραχμών για να άρει τον χαρακτηρισμό του κοινόχρηστου χώρου.
Εντούτοις, η ουσία αυτής της σοβαρής υπόθεσης δεν κρίθηκε ποτέ από την ελληνική δικαιοσύνη. Ο λόγος; Ο Κωνσταντίνος Τασούλας είχε ήδη εκλεγεί βουλευτής και φρόντισε να οχυρωθεί πίσω από το προνομιακό καθεστώς της ασυλίας του.
Η ασπίδα της ασυλίας και ο διεθνής διασυρμός στο ΕΔΔΑ
Συνεπώς, ο τρόπος με τον οποίο ο νυν Πρόεδρος απέφυγε το εδώλιο αποτελεί μνημείο κοινοβουλευτικής αυθαιρεσίας. Πιο συγκεκριμένα, το ελληνικό Κοινοβούλιο απέρριψε δύο φορές το αίτημα της δικαιοσύνης για άρση της ασυλίας του.
Αντίθετα με κάθε έννοια ισονομίας, ο μηνυτής αποκλείστηκε από το δικαίωμα να δικαστεί η υπόθεσή του στην Ελλάδα. Ως εκ τούτου, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Τον Νοέμβριο του 2006, το ΕΔΔΑ εξέδωσε μια καταπέλτη-απόφαση κατά της Ελλάδας (Υπόθεση Τσαλκιτζής κατά Ελλάδας), κρίνοντας ομόφωνα ότι η άρνηση άρσης της ασυλίας του Τασούλα παραβίασε το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ).
Αξίζει να σημειωθεί η κραυγαλέα υποκρισία του πολιτικού ανδρός. Χρόνια αργότερα, ο ίδιος παραδέχθηκε ότι «έπρεπε να είχε ζητήσει την άρση της ασυλίας του». Παράλληλα, ως Πρόεδρος της Βουλής αργότερα, πρωτοστάτησε σε διαδικασίες express για την άρση ασυλίας των πολιτικών του αντιπάλων, ξεχνώντας βολικά πώς ο ίδιος είχε χρησιμοποιήσει το σύστημα για να γλιτώσει.
Ο «αρχιτέκτονας» της κοινοβουλευτικής συγκάλυψης
Επιπροσθέτως, η θητεία του Κ. Τασούλα ως Προέδρου της Βουλής σημαδεύτηκε από τον ρόλο του ως κομματικού «κυματοθραύστη» για την κυβέρνηση Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια μεγάλων σκανδάλων:
- Έγκλημα στα Τέμπη: Κατηγορήθηκε ευθέως από συγγενείς θυμάτων (όπως η Μαρία Καρυστιανού) ότι κρατούσε στα συρτάρια του τη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη Σύμβαση 717, καθυστερώντας την αποστολή της στην Εξεταστική Επιτροπή.
- Σκάνδαλο Υποκλοπών: Σφράγισε τις διαδικασίες της Εξεταστικής Επιτροπής, επιβάλλοντας ένα πρωτοφανές πέπλο απορρήτου και αποκλείοντας κρίσιμους μάρτυρες.
Κατά συνέπεια, η μετακόμισή του στο Προεδρικό Μέγαρο δεν αποτελεί επιβράβευση της προσφοράς του προς το έθνος, αλλά ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τυφλής κομματικής υποταγής που προσέφερε στο Μέγαρο Μαξίμου.
Η απαξίωση του θεσμού του Προέδρου
Συμπερασματικά, η τοποθέτηση του Κωνσταντίνου Τασούλα στο ύπατο πολιτιακό αξίωμα συνιστά μια βαθιά θεσμική οπισθοδρόμηση. Είναι αδιανόητο ο ανώτατος άρχοντας της χώρας να είναι ένας πολιτικός που έχει συνδεθεί με διεθνή καταδίκη για κατάχρηση βουλευτικής ασυλίας και με τη συστηματική υποβάθμιση του κοινοβουλευτισμού.
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας στο Προεδρικό Μέγαρο δεν εκπροσωπεί την ενότητα του έθνους· εκπροσωπεί την επιβίωση ενός συστήματος που ξέρει να αυτοπροστατεύεται και να ανταμείβει τους πιο πιστούς του στρατιώτες.
Για να δείτε το μέγεθος της αντίφασης και της υποκρισίας, μπορείτε να παρακολουθήσετε τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος, από τη θέση του Προέδρου της Βουλής, διηύθυνε τις διαδικασίες για τις άρσεις ασυλίας άλλων βουλευτών στο σχετικό βίντεο: Συζήτηση για άρση ασυλίας βουλευτών.
