Μπροστά σε ένα σοβαρό οικολογικό και διαχειριστικό αδιέξοδο βρίσκεται το Τμήμα Δασών στην Κύπρο, καθώς η παρουσία ανεξέλεγκτων σκύλων απειλεί άμεσα το προστατευόμενο κυπριακό αγρινό. Ωστόσο, αντί για την εφαρμογή ενός σύγχρονου και ανθρώπινου πλάνου περισυλλογής και προστασίας, οι κυπριακές αρχές φαίνεται να προκρίνουν την εύκολη λύση της θανάτωσης των ζώων από τη διαχείριση του προβλήματος.
Συγκεκριμένα, τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026, ο διευθυντής του Τμήματος Δασών, Σάββας Ιεζεκιήλ, συγκάλεσε έκτακτη διυπηρεσιακή σύσκεψη. Στόχος της συνάντησης, στην οποία συμμετέχουν η Αστυνομία, η Υπηρεσία Θήρας και οι Κτηνιατρικές Υπηρεσίες, είναι η εξεύρεση ενός κοινού πλαισίου δράσης. Εντούτοις, η επίσημη επιστολή ημερομηνίας 23 Ιουνίου 2026 αποκαλύπτει ότι η ενεργοποίηση των υφιστάμενων νομοθεσιών για τη θανάτωση των σκύλων βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των επιλογών τους.
Η εύκολη λύση της θανάτωσης αντί για διαχείριση
Αναμφίβολα, η κατάσταση στο κρατικό δάσος Πάφου έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Οι αδέσποτοι σκύλοι καταδιώκουν την άγρια πανίδα, κατασπαράζουν αγρινά και προκαλούν προβλήματα ασφάλειας σε εργαζόμενους και επισκέπτες, ενώ ελλοχεύει και ο κίνδυνος μετάδοσης ζωονόσων όπως ο εχινόκοκκος. Παρόλα αυτά, η πρόθεση για συστηματικοποίηση των θανατώσεων δείχνει μια ξεκάθαρη τάση των αρχών να αποφύγουν το σύνθετο έργο της προστασίας και της σωστής διαχείρισης.
Επιπλέον, η υφιστάμενη νομοθεσία δίνει ήδη το δικαίωμα στην Αστυνομία και την Υπηρεσία Θήρας να θανατώνουν ζώα κατά την κρίση τους, εφόσον διαπιστώνεται άμεση ζημιά. Συνεπώς, η ανάγκη των αρχών να «ενεργοποιήσουν» εκ νέου αυτές τις διαδικασίες επιβεβαιώνει την επιλογή της βίαιης καταστολής. Αντί να δοθεί έμφαση σε δομές φιλοξενίας και στην αυστηρή τιμωρία των ασυνείδητων ιδιοκτητών που εγκαταλείπουν τα ζώα τους, επιλέγεται η πιο γρήγορη και ανώδυνη για το κράτος οδός.
Τα ζητήματα που πέφτουν στο τραπέζι του διαλόγου
Από την άλλη πλευρά, στην ατζέντα της σύσκεψης περιλαμβάνονται και πιο ορθολογικά μέτρα. Μεταξύ αυτών είναι ο έλεγχος σήμανσης (microchip), η διαδικασία περισυλλογής και προσωρινής φύλαξης, καθώς και η ενημέρωση των γειτονικών κοινοτήτων. Παράλληλα, εξετάζονται τρόποι πρόληψης για τον περιορισμό των εγκαταλείψεων.
Τελικά, το ερώτημα που παραμένει είναι αν οι αποφάσεις θα κινηθούν προς ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό πλαίσιο ευημερίας των ζώων ή αν για ακόμα μια φορά θα επικρατήσει η εύκολη λύση της θανάτωσης. Η κοινωνία αναμένει να δει αν οι κυπριακές αρχές θα αναλάβουν την πραγματική ευθύνη διαχείρισης ή αν θα συνεχίσουν να επιλέγουν το όπλο ως το βασικό τους εργαλείο.
