Η απώλεια ενός πιστού τετράποδου φίλου αποτελεί μια από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες στη ζωή ενός ανθρώπου. Επιπλέον, πρόσφατες ψυχολογικές μελέτες αναδεικνύουν μια ενδιαφέρουσα διάσταση: το πένθος για κατοικίδιο φαίνεται να επηρεάζει εντονότερα και σε μεγαλύτερο βάθος τις γυναίκες. Αναμφίβολα, η σύνδεση με ένα ζώο συντροφιάς είναι μοναδική για κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου. Ωστόσο, η επιστήμη επιχειρεί να εξηγήσει γιατί οι γυναίκες βιώνουν αυτή την απώλεια με έναν ιδιαίτερα έντονο τρόπο, σπάζοντας τα κοινωνικά ταμπού γύρω από αυτό το «βουβό» πένθος.
Ο βαθύτερος συναισθηματικός δεσμός και η κοινωνική ενσυναίσθηση
Αρχικά, ο πρωτεύων λόγος κρύβεται στον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες δομούν τις σχέσεις τους με τα ζώα. Σύμφωνα με έρευνες στον τομέα της ψυχολογίας, οι γυναίκες τείνουν να αναπτύσσουν έναν ρόλο φροντιστή που προσομοιάζει με τη μητρική φροντίδα. Κατά συνέπεια, η καθημερινή ρουτίνα φροντίδας του κατοικιδίου δημιουργεί έναν ισχυρότατο συναισθηματικό δεσμό. Επίσης, οι γυναίκες παρουσιάζουν συχνά υψηλότερα επίπεδα ενσυναίσθησης, γεγονός που τις καθιστά πιο ευάλωτες στον ψυχικό πόνο μετά τον αποχωρισμό. Ειδικότερα, για πολλές γυναίκες που ζουν μόνες ή δεν έχουν δημιουργήσει δική τους οικογένεια, το κατοικίδιο αποτελεί το κεντρικό σημείο αναφοράς της συναισθηματικής τους ζωής. Επομένως, η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο και δυσαναπλήρωτο κενό.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι οι γυναίκες είναι πιο εξοικειωμένες με την εξωτερίκευση των συναισθημάτων τους. Αντίθετα, οι άνδρες συχνά πιέζονται από κοινωνικά στερεότυπα να καταστείλουν τη θλίψη τους. Για τον λόγο αυτό, οι γυναίκες αναζητούν πιο συχνά ψυχολογική υποστήριξη, κάνοντας το δικό τους πένθος πιο ορατό στην κοινωνία. Συμπερασματικά, η αναγνώριση αυτού του πόνου είναι το πρώτο βήμα για τη διαχείριση της απώλειας, καθώς το πένθος για ένα κατοικίδιο είναι απόλυτα πραγματικό, ανεξάρτητα από το ποιος το βιώνει.
