Κυρίες και κύριοι,
εκπρόσωποι της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης,
αγαπητοί συνάδελφοι εθελοντές και μέλη της φιλοζωικής κοινότητας,
Θα αναπτύξουμε σήμερα εδώ στο Συνέδριο τις θέσεις της Ομοσπονδίας μας για τα καταφύγια των φιλοζωικών συλλόγων και εθελοντών, σε ένα συνέδριο που επιδιώκει κάτι βαθύτερο από μια απλή διαχείριση των αδέσποτων:
-που επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο τρόπο σκέψης, ένα νέο τρόπο δράσης,
-για ένα ποιοτικό φιλοζωικό κίνημα που θα χτίζει βήμα-βήματην προοπτική μιας χώρας χωρίς αδέσποτα.
«Να σταματήσουμε, ως φιλοζωικό κίνημα να σώζουμε το δέντρο. Και να αρχίσουμε να σώζουμε το δάσος.»
Δεν θέλουμε να περιγράψουμε για μια ακόμη φορά το πρόβλημα των άστεγων ζώων.
Το γνωρίζουμε όλοι εμείς οι πολίτες, που ενδιαφερόμαστε ΚΑΙ για τα μη ανθρώπινα ζώα.
Το ζούμε όλοι.
Το κουβαλάμε όλοι καθημερινά —
Ήρθαμε εδώ για να μιλήσουμε για κάτι άλλο: για το πόσο λάθος έχουμε πορευτεί ως χώρα, ως κοινωνία και — ναι — ως φιλοζωικό κίνημα.
Και ήρθε η ώρα να το πούμε δυνατά:
*Η Ελλάδα δεν χρειάζεται καλύτερα καταφύγια για τα άστεγα ζώα. Χρειάζεται να μην έχει καταφύγια για άστεγα ζώα.
Η μεγάλη παγίδα: Οι «ήρωες» που κρατούν το πρόβλημα ζωντανό
Για δεκαετίες, οι φιλόζωοι — από αγάπη και μόνο από αγάπη — έκαναν αυτό που μπορούσαν: μάζεψαν, περιέθαλψαν, έκτισαν, πλήρωσαν.
Και έτσι δημιουργήθηκε μια τεράστια αυταπάτη: ότι το πρόβλημα «λύνεται» με καταφύγια. Στην πραματικότητα, το πρόβλημα όχι απλώς δεν λύνεται… αναπαράγεται. Όσο εμείς χτίζουμε καταφύγια, κάποιοι χτίζουν την επόμενη εγκατάλειψη.
Όσο εμείς τρέχουμε πίσω από κουτάβια, κάποιοι «ξεφορτώνονται» την επόμενη γέννα.
Όσο εμείς κουβαλάμε με το αυτοκίνητο τραυματισμένα ζώα, το κράτος κουβαλά την ίδια αδιαφορία.
Κι έτσι, αντί να χτίζουμε λύση, χτίζουμε αντοχή στον πόνο.
Χτίζουμε συνήθεια.
Χτίζουμε ένα σύστημα όπου οι εθελοντές μοιάζουν «σωτήρες» — αλλά στην πραγματικότητα μετατρέπονται σε σιωπηλό μηχανισμό διατήρησης του προβλήματος.
Ήρθε η ώρα να το παραδεχτούμε: είμαστε συνυπεύθυνοι όσο δεν αλλάζουμε στρατηγική.
Η σημερινή μας παρέμβαση εντάσσεται ακριβώς μέσα σε αυτή τη μεγάλη στρατηγική αλλαγή.
Γιατί, όσο κι αν μιλάμε για νόμους, καταφύγια, εθελοντές και υποδομές, αν δεν αλλάξουμε την ίδια τη φιλοσοφία μας, αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για το “πρόβλημα” , δεν θα αλλάξουμε ποτέ και το αποτέλεσμα.
Ένα νέο όραμα: Όχι άλλα καταφύγια – Μια χώρα χωρίς αδέσποτα
Ας ειπωθεί καθαρά, με ειλικρίνεια και ευθύτητα:
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε δημοτικά κυνοκομεία ούτε νέα φιλοζωικά καταφύγια,
Η ύπαρξή τους δεν αποτελεί λύση — αποτελεί υποχώρηση.
Κάθε νέο καταφύγιο είναι και μια σιωπηρή παραδοχή ότι το κράτος απέτυχε.
Όσο η κοινωνία και η Πολιτεία λειτουργούν με την αντίληψη
ότι «η λύση είναι να φτιάξουμε περισσότερα καταφύγια»,
τόσο ο πραγματικός στόχος απομακρύνεται.
Ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι η καλύτερη διαχείριση των αδέσποτων παρα μονο ως μεταβατικό σταδιο απο μια χωρα με εκατομμυρια αστεγα σε μια χωρα χωρις .
Η καλυτερη διαχειρηση είναι το μισό βήμα.
Ο πραγματικός μας στόχος είναι:
Μια χώρα χωρίς αδέσποτα.
Και για να φτάσουμε εκεί, πρέπει να αλλάξουμε τη νοοτροπία που ανακυκλώνει το πρόβλημα.
Είμαστε – ως φιλοζωικό κίνημα – συνυπεύθυνοι όταν, καλών προθέσεων όντες,
ανοίγουμε συνεχώς νέα καταφύγια,
τρέχουμε πίσω από κουτάβια και γατάκια,
και λειτουργούμε σαν «σωτήρες της τελευταίας στιγμής».
Αυτό δεν είναι λύση.
Είναι συμβολή στην αιώνια αναπαραγωγή του προβλήματος.
Σώζουμε το δέντρο, αλλά αφήνουμε το δάσος να καίγεται.
Η πραγματική φιλοζωία για τα ζωα συντροφιάς δεν είναι να μαζεύεις το αποτέλεσμα.
Είναι να αποτρέπεις την αιτία.
Δεν θέλουμε μικρά μικρά βηματάκια, βαρεθήκαμε σχεδόν μισό αιώνα τώρα να ακούμε για βηματάκια ,ως άλλοθι του κράτους γιατί δεν έχει τη πολιτική βούληση και τη πυγμή να λύσει το θέμα των άστεγων ζώων
Η λύση συνοπτικά σημαίνει:
- υποχρεωτικά δημοτικά κτηνιατρεία με επιπλέον χώρους για την περίθαλψη των άστεγων ζώων , για κάποιες πρώτες έκτακτες ανάγκες
- έλεγχος αναπαραγωγής,
- υποχρεωτικές στειρώσεις για μια 5ετία,
- εκπαίδευση -ενημερωση των πολιτών,
- αυστηρό πλαίσιο για τους κηδεμόνες ζώων,
- κρατικός μηχανισμός και ελεγκτικές αρχές που να λειτουργούν
Παιδεία
Κυρίως και πάνω από όλα και φιλοζωικό κίνημα που δεν «μπαλώνει», αλλά αλλάζει την πραγματικότητα.
Για όσο διάστημα τα καταφύγια θα εξακολουθούν να υπάρχουν, ως μεταβατικό στάδιο η ΝΕΜΕΣΙΣ θα αγωνίζεται για σωστή λειτουργία, συνεργασία με τους Δήμους και υποστήριξη των εθελοντών.
Αλλά σκοπός δεν είναι η διαχείριση. Είναι η υπέρβαση.
Η πραγματικότητα των εθελοντικών καταφυγίων
Τα εθελοντικά καταφύγια δημιουργήθηκαν από ανάγκη, όχι από επιλογή. Ιδρύθηκαν από ανθρώπους που είδαν στο δρόμο μια ψυχή αβοήθητη και δεν την προσπέρασαν.
Όμως, πίσω από την εικόνα της «διάσωσης» υπάρχει μια αλήθεια σκληρή:
- άνθρωποι με δικά τους χρήματα και χωρίς δομές,
- χώροι αυτοσχέδιοι και συχνά ακατάλληλοι,
- άγχος, εξάντληση, οικονομική επιβάρυνση,
- ένα κράτος που όχι μόνο δεν βοηθά,
- αλλά πολλές φορές βρίσκει τρόπους να τιμωρεί.
Πίσω από κάθε σπιτάκι σκύλου, πίσω από κάθε ποτίστρα μέσα στο κατακαλόκαιρο, κρύβεται ένας άνθρωπος που ξυπνά το πρωί για να πάει στη δουλειά του με την αγωνία: «Θα είναι όλα καλά; Θα έχουμε τροφή; Θα έρθει έλεγχος;»
Το έργο των εθελοντών είναι ανεκτίμητο.
Αλλά δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο του κράτους.
Η ευζωία: Αδιαπραγμάτευτη και απόλυτη προτεραιότητα
Για τη ΝΕΜΕΣΙΣ, η ευζωία δεν είναι μία «τεχνική παράμετρος».
- Είναι ο πυρήνας της φιλοζωίας.
- Είμαστε κάθετα αντίθετοι:
- στη συσσώρευση ζώων,
- στην υπερπληθυσμιακή φιλοξενία,
- στα καταφύγια που αυξάνουν αριθμούς χωρίς δυνατότητα φροντίδας,
- και πρωτίστως στους συλλέκτες ζώων, οι οποίοι δημιουργούν εστίες κακοποίησης πίσω από τον μανδύα της «σωτηρίας».
Η ΝΕΜΕΣΙΣ θα είναι αμείλικτη απέναντι στο φαινόμενο αυτό.
Και στα καταλύματα που οι συνθηκες ευζωιας ειναι ανυπαρκτες, και στις περιπτώσεις συλλεκτισμού, και σε κάθε μορφή κατ’ επίφαση «φιλοζωίας» που παράγει πόνο.
Η ευζωία είναι προϋπόθεση νομιμότητας. Και δεν επιδέχεται καμία έκπτωση.
Η θεσμική αποτυχία: Ένα κράτος που τιμωρεί όσους βοηθούν Η Πολιτεία σήμερα αντιμετωπίζει τους εθελοντές όχι ως συνεργάτες, αλλά ως ενοχλητικούς.
Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν αποσπασματικά, τιμωρητικά, με πρόστιμα και απειλές σφράγισης.
Ταυτόχρονα, ο νόμος απαιτεί χιλιάδες ευρώ από ανθρώπους που είναι άποροι, που προσπαθούν με αυτοθυσία να καλύψουν τη σχεδόν πλήρη απουσία του κράτους.
Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.
Είναι προσβολή.
Γι’ αυτό ζητούμε ένα απλοποιημένο, δίκαιο και λειτουργικό πλαίσιο αδειοδότησης για τα φιλοζωικά καταφύγια, που συνοπτικά οι προϋποθέσεις για την αδειοδότηση τους να είναι :
- Ευζωία των ζώων των καταφυγίων, ως απόλυτη προϋπόθεση για την αδειοδότηση, όπως αυτή το λιγότερο καθορίζεται στις 5 αναγνωρισμένες σε όλο το κόσμο ελευθερίες
- Περιορισμένος αριθμός ζώων, αριθμητικα τέτοιος , που να υπηρετεί τις 5 ελευθερίες
- Επιβλέπων κτηνίατρος.
- Επιδότηση ασφαλούς περίφραξης από το Υπουργείο Εσωτερικών ώστε οι εθελοντές να μη σηκώνουν μόνοι τους το βάρος.
Χρηματοδότηση – Συνεργασία – Κράτος φιλικό προς τη φιλοζωία
Η ΝΕΜΕΣΙΣ θα αγωνιστεί μέχρι τέλους για:
κρατική χρηματοδότηση των φιλοζωικών καταφυγίων,
επιδότηση τροφών, φαρμάκων και στειρώσεων,
φοροκίνητρα για χορηγούς και δωρητές,
ενιαίο πρωτόκολλο συνεργασίας με τους Δήμους,
αστυνομία και κτηνιατρικές υπηρεσίες εκπαιδευμένες και φιλικές προς τους εθελοντές,
ένα κράτος που στηρίζει — όχι που πολεμά.
ένα κράτος, που κι αυτό πρέπει να αλλάξει άρδην τη στρατηγική του για τα ζώα, που θα πάψει να πετάει εκατομμύρια για να φτιαχτούν δημοτικά κυνοκομεία και να τα δίνει για δημοτικά κτηνιατρεία -κλινικές, που θα πρέπει να αποφασίσει , ότι μείωση αρχικά και εξάλειψη στη πορεία του φαινομένου των άστεγων ζώων, σημαίνει σύγκρουση με τα συμφέροντα γύρω από τα ζώα, που σημαίνει υποχρεωτική στείρωση, που σημαίνει εφαρμογή των νόμων, που σημαίνει πάνω από όλα παιδεία στα σχολεία .
Δεν μπορεί το κράτος να ζητά τα πάντα
και να προσφέρει το τίποτα.
Επίλογος – Ποιοι θέλουμε να είμαστε ως κίνημα και ως χώρα
Κυρίες και κύριοι,
Οι εθελοντές δεν ζητούν προνόμια.
Ζητούν δικαιοσύνη, αναγνώριση, θεσμική σοβαρότητα.
Τα εθελοντικά καταφύγια δεν είναι πρόβλημα.
Είναι η απάντηση μιας κοινωνίας
που δεν εγκατέλειψε τα ζώα όταν το κράτος τα εγκατέλειψε.
Αλλά το μέλλον δεν μπορεί να είναι γεμάτο με καταφύγια.
Το μέλλον πρέπει να είναι γεμάτο με λύσεις.
Με πρόληψη.
Με εκπαίδευση.
Με υπευθυνότητα.
Με μια νέα πολιτειακή και κοινωνική κουλτούρα.
Η ΝΕΜΕΣΙΣ δεσμεύεται να προσπαθησει να οδηγήσει το φιλοζωικό κίνημα
από τη διαχείριση στη ριζική αλλαγή.
Από το «μαζεύω» στο «προλαμβάνω».
Από τα καταφύγια στη φιλοσοφία
μιας χώρας χωρίς αδέσποτα με ηθικούς τροπους και με πρακτικες που θα είναι υπερ των ζώων .
Γιατί ο τρόπος που φερόμαστε στα ζώα
είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού μας.
Και αυτός ο καθρέφτης δείχνει ποιοι είμαστε —
αλλά κυρίως ποιοι θέλουμε να γίνουμε.
Σας ευχαριστούμε
