Μπορεί τα αδέσποτα να είναι στην καρδιά μας και στο επίκεντρο των προσπαθειων να βρουν ανάδοχη οικογένεια, ωστόσο ένας ολόκληρος κόσμος κινείται γύρω από την καθαροαιμία σκύλων. Είναι αυτοί που προτιμούν τα ρατσάτα. Τους πρίγκιπες και τις πριγκίπισσες. Από τη μακρινή Χιλή λοιπόν μία άποψη για την άλλη πλευρά της εκτροφής των σκύλων. Τη σκοτεινή πλευρά. Είναι η άποψη του Χιλιανού Εκτροφέα bullmastiff Andres Jimenez του εκτροφείου «Copperbulls Bullmastiff». Εμείς στο news4pet την παραθέτουμε ολόκληρη και μεταφρασμένη αφού θέλουμε να εκπροσώπουμε το σύνολο του χώρου των ζώων συντροφιάς. Τη μετάφραση έκανε ένας εκ των κορυφαίων εκτροφέων της χώρας ο Σάκης Καπετάκης που εκτρέφει εδώ και χρόνια cane Corso.
«Στην εκτροφή σκύλων, συνήθως δείχνουμε μόνο την φωτεινή πλευρά. Τις νίκες, τους πρωταθλητές, τα βάθρα και τα χειροκροτήματα… Αλλά πίσω από κάθε τρόπαιο κρύβεται μια πολύ πιο σύνθετη ιστορία, φτιαγμένη από θυσίες, δύσκολες αποφάσεις και απογοητεύσεις που οι περισσότεροι από εμάς προτιμάμε να κρατάμε κρυφές. Γιατί ναι, η εκτροφή έχει και μια πικρή πλευρά. Αυτή που δεν εμφανίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που κανείς δεν πανηγυρίζει, αλλά κάθε εκτροφέας γνωρίζει πολύ καλά!
Όταν ένας σκύλος κερδίζει, η περηφάνια είναι τεράστια. Το να τον βλέπεις να ξεχωρίζει ανάμεσα σε δεκάδες, ή να παίρνει BIS, μοιάζει με επιβεβαίωση χρόνων προσπάθειας και επιλογής. Ωστόσο, αυτή η ορατή επιτυχία δεν εγγυάται πάντα τον πραγματικό στόχο κάθε εκτροφέα :Την παραγωγή μιας καλύτερης επόμενης γενιάς. Υπάρχουν σκύλοι που λάμπουν στο ρινγκ αλλά αποτυγχάνουν να μεταδώσουν την ποιότητά τους στην αναπαραγωγή. Ζευγαρώματα που φαίνονταν τέλεια αλλά καταλήγουν μέτρια ως…απογοητευτικά. Κουτάβια που δεν φτάνουν ποτέ στην ενηλικίωση με τον τύπο ή την υγεία που περιμέναμε. Και το πιο δύσκολο απ’ όλα—προσεκτικά σχεδιασμένα πλάνα, με υγιείς γραμμές αίματος και άψογα τεστ υγείας, που παρόλα αυτά αποτυγχάνουν λόγω παραγόντων πέρα από τον έλεγχό μας. Η γενετική δεν υπακούει στις ανθρώπινες προσδοκίες. Μπορούμε να ακολουθήσουμε σωστές γραμμές, να σχεδιάσουμε κάθε λεπτομέρεια, να κάνουμε τα πάντα «σωστά»… και πάλι, η φύση κάνει τις δικές της επιλογές. Κάθε εκτροφέας έχει ζήσει αυτή την ιστορία: Ένα κουτάβι που φαινόταν να είναι «το ένα», με τη δομή, τον χαρακτήρα και την εμφάνιση που ονειρεύεσαι να διαιωνίσεις. Επενδύεις χρόνο, φαντάζεσαι το μέλλον του, φαντάζεσαι τους απογόνους του. Αλλά μερικές φορές, αυτός ο δρόμος τελειώνει πολύ νωρίς. Οι λόγοι είναι αμέτρητοι: θέματα υγείας που εμφανίζονται καθώς μεγαλώνουν, αποτελέσματα τεστ που δεν πληρούν το πρότυπο, ατυχήματα, στειρότητα ή χαρακτήρες που δεν είναι κατάλληλοι για αναπαραγωγή. Κάθε περίπτωση αφήνει ένα σημάδι—όχι μόνο επειδή αντιπροσωπεύει μια απώλεια στο πρόγραμμα, αλλά επειδή αναγκάζει τον εκτροφέα να αποδεχτεί ότι δεν είναι όλα όσα αγαπάμε προορισμένα να συνεχίσουν την κληρονομιά. Και η αναγνώριση αυτού—χωρίς δικαιολογίες—είναι μία από τις πιο δύσκολες δοκιμασίες χαρακτήρα που μπορεί να μας προσφέρει η εκτροφή.
Αυτό το μάθημα δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ νέων ή έμπειρων εκτροφέων. Η εκτροφή μάς δοκιμάζει όλους, χωρίς εξαίρεση! Ανεξάρτητα από το πόση εμπειρία, ικανότητα ή γνώση έχουμε, αργά ή γρήγορα όλοι αντιμετωπίζουμε αυτά τα πλήγματα που μας θυμίζουν ότι η εκτροφή είναι μια πράξη ταπεινότητας μπροστά στη φύση.
Κάθε ζευγάρωμα ξεκινά με ελπίδα—την πεποίθηση ότι μπορούμε να βελτιώσουμε, ότι αυτή τη φορά θα κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά στο ιδανικό. Και μερικές φορές, το κάνουμε. Άλλες φορές, όχι. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις, μαθαίνουμε. Επειδή κάθε γέννα, επιτυχημένη ή μη, μας διδάσκει κάτι—για τις γραμμές αίματος, τους χαρακτήρες, τη γενετική, και πάνω απ’ όλα, για τον εαυτό μας. Οι σπουδαίοι εκτροφείς δεν ορίζονται από το πόσους τίτλους συλλέγουν, αλλά από την ικανότητά τους να κάνουν την αυτοκριτική τους και να είναι έντιμοι. Να αναγνωρίζουν ότι ακόμα κι όταν όλα φαίνονται υπό έλεγχο, η φύση εξακολουθεί να έχει τον τελευταίο λόγο.
Η εκτροφή είναι ένα πάθος που φέρνει τεράστια χαρά, αλλά και στιγμές αμφιβολίας, απογοήτευσης και απώλειας. Είναι ένας δρόμος όπου κερδίζουμε και χάνουμε εξίσου, και όπου η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι το τρόπαιο, αλλά η ωριμότητα να αποδεχτούμε ότι μερικές φορές δεν κερδίζουμε—ακόμα κι όταν έχουμε κάνει τα πάντα σωστά. Και σε αυτή τη σιωπή, όπου ο εκτροφέας κρατά την απογοήτευσή του και ξεκινά ξανά, βρίσκεται η πιο αληθινή αγάπη για τη φυλή. Γιατί η εκτροφή δεν είναι να επιμένεις να έχεις δίκιο. Είναι να μαθαίνεις να ακούς τι προσπαθούν να μας πουν η γενετική, η ζωή και οι ίδιοι οι σκύλοι!
