Αν μη τι άλλο η Νατάσα Μπομπολάκη είναι ένας χείμαρρος ευαισθησίας απέναντι στα ζώα. Ένας χείμαρρος που καταφέρνει να ξεπλένει μέσα από την οργάνωση «ΝΕΜΕΣΙΣ Πανελλήνια Ομοσπονδία για το περιβάλλον, τα ζώα, το κυνήγι» ακόμη και τις εγκληματικές παραλείψεις της Πολιτείας απέναντι στα ζώα. Με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά και την προσπάθεια δόμησης ευαισθησίας απέναντι στα ζώα σε μαθητές μέσα από 9 εκπαιδευτικά προγράμματα, μας διδάσκει μέσα από τη συνέντευξη της στο news4pet, ενσυναίσθηση απέναντι στα όντα του πλανήτη που δεν μπορούν να μιλήσουν. Μας καταθέτει το όνειρο της να γίνει επιτέλους η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση κανονικό σχολικό μάθημα ενώ αναλύει πως τα παιδιά στρέφονται ενάντια στα ζώα… Σε κάθε περίπτωση ζητά από Δημάρχους, αντιδημάρχους, δημοτικούς συμβούλους και κτηνιάτρους να πάψουν να παρατάνε τα αδέσποτα τα βουνά όπου πεθαίνουν από ασιτία και κακουχίες και να μη τα «βαπτίζουν» επιθετικά ώστε να τα θανατώνουν… Αυτός είναι και ο λόγος του ανοικτού online εκπαιδευτικού σεμιναρίου που θα λάβει χώρα την επόμενη Κυριακή 19 Οκτωβρίου.
Τι προσπαθείτε να πετύχετε μέσα από την οργάνωση «ΝΕΜΕΣΙΣ Πανελλήνια Ομοσπονδία για το περιβάλλον, τα ζώα, το κυνήγι»;
Την αλλαγή της σχέσης του ανθρώπου προς τα άλλα ειδη ζώων, που μοιραζόμαστε αυτό το πλανήτη. Να καταδειξουμε, ότι οφείλουμε σεβασμό, ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη, να περιορίσουμε τη κακή και βάναυση στάση μας απέναντι σε απολύτως συναισθανόμενα πλάσματα, πολύ περισσότερο όταν αυτά δεν έχουν φωνή. Διεκδικούμε πολλές θεσμικές, νομικές αλλαγές στο status των ζώων, αγωνιζόμαστε για να επαναφέρουμε τη ξεχασμένη και παροπλισμένη πια ανθρωπιά μας απέναντι στο διαφορετικό και σε κάθε αδύναμο πλάσμα.
Προσπαθείτε καιρό τώρα να πετύχετε την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας για την προάσπιση των πλασμάτων που δεν μπορούν να μιλήσουν. Ποια είναι η ανταπόκριση από εθελοντές και πολιτειακούς φορείς;
Η χώρα μας υπολείπεται σε τραγικό βαθμό των άλλων χωρών της Ευρώπης σε θέματα περιβαλλοντικής και φιλοζωικής καλλιέργειας. Είμαστε το «μαύρο πρόβατο» στην Ευρώπη στα θέματα αυτά και όχι μόνο. Σε μια χώρα, που από την αρχή της ίδρυσης της και βγαίνοντας από 400 χρόνια σκλαβιάς, δομήθηκε και οικοδομήθηκε χωρίς σεβασμό στη φύση και τα ζώα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξερίζωθεί η λάθος αυτή σχέση και επαφή με το περιβάλλον και ό,τι ζει μέσα σε αυτό. Οι πολιτειακές αρχές, οι Αστυνομικές, οι Εισαγγελικες, οι Αυτοδιοικητικές κλπ αρχές είναι μέρος αυτής της αφιλόζωης κοινωνίας και η ανταπόκρισή τους στην αλλαγή της στάσης και της νοοτροπίας απέναντι στα ζώα, είναι βασανιστικά αργή… Δεν υπάρχει δε και βούληση απο το κράτος για να γίνει κάτι τέτοιο. Γιατί η αλλαγή αυτή απαιτεί σύγκρουση με όλα αυτά και με όλους αυτούς, που μας κρατάνε πίσω λόγω ιδίων συμφερόντων. Και πολιτική βούληση για σύγκρουση για θέματα ζώων, αναντίρητα , δεν υπάρχει. Αν υπήρχε, πολλά και εδώ και χρόνια θα είχαν αλλάξει, όπως σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο σ’ αυτές. Από την άλλη ο εθελοντισμός για τα ζώα είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρος, μας ματώνει οικονομικά, ενώ δε φαίνεται ούτε ακτίνα φωτός στο βάθος του τούνελ. Ετσι υπάρχει μια απογοήτευση, μια κούραση στον εθελοντικό κόσμο της φιλοζωίας, που συσσωρεύεται με τα άλλα προβλήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία.
Η εκπαιδευτική δράση της οργάνωσης ΝΕΜΕΣΙΣ στα σχολεία είναι αν μη τι άλλο αξιέπαινη. Εννέα συνολικά εκπαιδευτικά προγράμματα για το σχολικό έτος 2025-2026 που αφορούν το σύνολο του ζωικού βασιλείου. Η εμπειρία των προηγούμενων ετών σας δείχνει ότι υπάρχει γόνιμο έδαφος στα σχολεία για την εμπέδωση του σεβασμού έναντι όλων των πλασμάτων με τα οποία συγκατοικούμε τη Γη;
Η σχέση των παιδιών με τα ζώα αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στον ψυχικό τους κόσμο. Καταρχήν, τα ζώα αποτελούν για τα παιδιά, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, κάτι φιλικό και οικείο και, μάλιστα, το γεγονός ότι τα ζώα δεν μιλούν τα καθιστά ακόμη πιο προσιτά και οικεία για τα παιδιά, καθώς νιώθουν αυτόματα μεγαλύτερη εγγύτητα και ζεστασιά. Επίσης, τα ζώα τραβούν το ενδιαφέρον των παιδιών πολύ εύκολα και μπορούν να ασχοληθούν με αυτά πολλή ώρα, χωρίς την παρότρυνση των ενηλίκων. Τα παιδιά από τη στιγμή που θα γεννηθούν μέχρι και την ηλικία των 5-6 ετών νοιώθουν τα ζώα ισότιμα με τα ίδια πλάσματα, δεν έχουν ορθώσει κανένα τείχος ανάμεσα σ’ αυτά και τα ζώα. Το τείχος αρχίζει ασυνείδητα να κτίζεται μέσα τους σιγά σιγά με τις παρεμβάσεις των μεγάλων, των γονιών, των παππούδων, των δασκάλων, με εντολές όπως «μη τα ακουμπάς», «θα σε δαγκώσει», «μη το ένα μη το άλλο». Το έδαφος επομένως με τα παιδιά είναι αφ’ εαυτό γόνιμο, δε χρειάζεται κάποια προσπάθεια για να τα πείσεις να σέβονται και ιδιως στις μικρές ηλικίες. Τρελαίνονται από χαρά, όταν μαζί μας στις επισκέψεις στο σχολείο έχουμε και κάποιο σκυλάκι, θέλουν όλα να το χαϊδέψουν, να το ακουμπήσουν, ακούνε με μεγάλη προσοχή αυτά που τους λέμε, και βλέπουν με έκδηλο ενδιαφέρον αυτά που τους δείχνουμε. Όμως ο εθελοντισμός και στα σχολεία δε μπορεί να υποκαταστήσει το κρατικό μηχανισμό. Τα σχολεία είναι χιλιάδες και οι εθελοντές σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν. Γι’ αυτό ο άμεσος στόχος μας είναι να «εκπαιδεύσουμε» τους δασκάλους και καθηγητές πάνω στα προγράμματα μας, παρουσιάζοντάς τα σε σεμινάριο και εφοδιάζοντάς τους με το κατάλληλο οπτικοακουστικο υλικό, ώστε να τα παρουσιάζουν οι ίδιοι στη τάξη τους, οπότε θέλουν και τα 9 προγράμματα. Όμως χρόνια τώρα το φιλοζωικό κίνημα προσπαθεί η περιβαλλοντική και φιλοζωική εκπαίδευση των παιδιών, να φύγει από τον εθελοντισμό και να γίνει μέλημα και υπόθεση του κράτους, ώστε να μη γίνεται αποσπασματικά, πότε-πότε ή καθόλου, αλλά να αποτελέσει κανονικό μάθημα, με βιβλία σε όλη τη κλίμακα της εκπαίδευσης… Αυτό θα ήταν βασικό μέλημα ενός σοβαρού κράτους, που θα θεωρούσε εξαιρετικά σημαντικό να εμφυσήσει περιβαλλοντική και φιλοζωική συνείδηση στους μαθητές και αυριανούς πολίτες. Όμως όχι μόνο δεν αποτελεί προτεραιότητά του αλλά τα περιβαλλοντικά θέματα κατατάσσονται τελευταία. Κι αυτό τη στιγμή που ο πλανήτης μας ουρλιάζει και μας δείχνει με κάθε τρόπο, ότι καταστρέφεται, ότι καταστρέφεται η φύση και όλα τα έμβια που ζουν και υπάρχουν σ΄αυτή.
Στις 19 Οκτωβρίου έχετε προγραμματίσει ένα εκπαιδευτικό διαδικτυακό σεμινάριο για την ερμηνεία της νομοθεσίας σε σχέση με τις πενταμελείς επιτροπές και τα επιθετικά ζώα. Στην προμετωπίδα αυτού του σεμιναρίου, όπως αναγράφετε και στην σχετική αφίσα σας βρίσκεται η προσπάθεια να μπει ένα στοπ στις αυθαιρεσίες των Δήμων. Ποια είναι η εμπειρία σας που σας ώθησε να μορφώσετε Δημάρχους, Αντιδημάρχους, φιλόζωους και κτηνίατρους επί του σοβαρού αυτού νομικού θέματος;
Η έλλειψη φιλοζωικής καλλιέργειας, όπως και πιο πάνω αναφέραμε, αντανακλάται και στο τρόπο, που οι Δήμοι, Δήμαρχοι, αρμόδιοι Αντιδήμαρχοι, διοικητικό προσωπικό, αντιμετωπίζουν και συμπεριφερονται στα ζώα και ειδικότερα στα άστεγα ζώα, όπως θα έπρεπε να αποκαλούνται αντί του όρου α-δέσποτα. Έτσι εξαιρετικά συχνά και στο 80% του συνολικού αριθμού των Δήμων, παραβιάζουν την υπάρχουσα νομοθεσία για τα ζώα, αυθαιρετούν, υπακούουν στις απαιτήσεις των ψηφοφόρων τους, τα βαφτίζουν επιθετικά αγνοώντας το νόμο, τα απομακρύνουν από εκεί που ζουν και πολλές φορές φροντίζονται από εθελοντές πολίτες και τα παρατάνε στα όρη και τα βουνά, όπου πεθαίνουν από ασιτία, κακουχίες, ασθένειες ή από τροχαίο στη προσπάθεια τους να επιτρέψουν στη περιοχή που ζούσαν. Ο νόμος προβλέπει και οι Εγκύκλιοι που έχουν εκδοθεί τον διευκρινίζουν ακόμη περισσότερο, μέσα από ποιες διαδικασίες, πότε, για ποιος λόγους κλπ χαρακτηρίζεται ένα άστεγο σκυλί επιθετικό, οπότε και του αφαιρείται δυστυχώς η ζωή μέσω της ευθανασίας. Την απόφαση για ευθανασία ενός ζώου την παίρνουν κάτω από προϋποθέσεις ή η 5μελης επιτροπή ή η τριμελής εκ κτηνιάτρων επιτροπή, όπως αυτές ορίζονται στο άρθρο 10 του νόμου 4830/21. Στόχος μας είναι επομένως μέσα από την ενημέρωση για το τι προβλέπει ο νόμος να σταματήσουν οι αυθαιρεσίες των Δήμων και τα βαφτίσια των ζώων ως επιθετικά. Τα ζώα δεν είναι πράγματα είναι έμψυχα ,άκρως συναισθανόμενα και νοήμονα πλάσματα, και κανείς απολύτως δεν έχει το δικαίωμα να τους αφαιρεί τη ζωή, επειδή δε τα θέλουν οι πολίτες. Αν δε τα θέλουν, ας μη τα παρατούν, δε πέφτουν από τον ουρανό, η ανθρώπινη δραστηριότητα τα δημιουργεί.
Μία προσωπική ερώτηση. Είστε νομικός που τάχθηκε ψυχή τε και σώματι στον αγώνα για τα δικαιώματα των ζώων. Τι σας ώθησε σε αυτή την επιλογή ζωής;
Από μικρή είχα μια έμφυτη ευαισθησία απέναντι στα ανήμπορα πλάσματα, μικρά παιδιά, ζώα, ηλικιωμένους. Από έφηβη τασσόμουνα κατά της αδικίας και υπέρ του δικαίου γι’ αυτό ίσως και σπούδασα τα νομικά. Ο συνδυασμός αυτών των δύο χαρακτηριστικών μου με οδήγησε σε διάφορους αγώνες κοινωνικούς, και τα ζώα είναι μέρος αυτής της κοινωνίας και επιπλέον δεν έχουν τη δική μας φωνή για να φωνάξουν και να αντισταθούν. Έχουμε ηθικό χρέος και αποτελεί δείκτη υψηλού πολιτιστικού επιπέδου, η υπεράσπιση τους, η προστασία τους και η ανάδειξη του δικαιώματός τους στη ζωή, στην αξιοπρέπεια και στο σεβασμό της ύπαρξής τους. Η ζωή τους γι αυτά είναι εξ ίσου πολύτιμη όσο και η δική μας για μας.
